To απογευματινό σημειωματάριο του μικρομέτοχου (Κυριακή 6.9.2020)

Λιμνοθάλασσα του Μπάλου (Κίσσαμος)


65 χρόνια δεν είναι ικανά για να ξεχάσουμε τα Σεπτεμβριανά της 6ης Σεπτεμβρίου 1955. Πως να τα ξεχάσουμε άλλωστε, ειδικά εμείς οι Κωνσταντινουπολίτες αφού τότε άνοιξε η πόρτα του δικού μας ξεριζωμού. Έχεις και κάποιους που έχουν το θράσος να μιλάνε για την Συνθήκη της Λωζάνης….

  • Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα


Αναρχικούληδες με το τάπερ της μαμάς, θα μας εξηγήσετε ποτέ γιατί το κοινόβιό σας πρέπει να είναι “κατάληψη”; Για να αισθάνεστε ότι πολεμάτε με τις αράχνες; Πείτε στις μαμάδες σας να βάλουν ρεφενέ, να νοικιάσετε ένα λοφτ και να σχεδιάσετε τον κόσμο της ξάπλας που ονειρεύεστε.


16 χρόνια κατάληψη. Έτρωγαν, έπιναν, κοιμόντουσαν, ζούσαν μέσα σε ένα (δημόσιο) κτήριο του Πολυτεχνείου που το πληρώνουμε όλοι μας. Σχεδόν κάθε πόλη, έχει και μια #Rosa_Nera, εις βάρος της (κάθε) τοπικής κοινωνίας. Η τάξη όμως, πλέον, έρχεται παντού.

  • Εικόνα

Θλίψη: «Έφυγε» ο Χρίστος Χαραλαμπόπουλος

Ο γνωστός δημοσιογράφος εδώ και χρόνια έδινε μάχη με τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, όμως το τελευταίο διάστημα το βάρος από αυτά ήταν δυσβάσταχτο, με αποτέλεσμα την Κυριακή τα ξημερώματα να αφήσει την τελευταία του πνοή.

Θλίψη: «Έφυγε» ο Χρίστος Χαραλαμπόπουλος | to10.gr

Ο Χρίστος Χαραλαμπόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά, σπούδασε Θεολογία και Δημοσιογραφία, ενώ εργάστηκε σε κάθε είδους Μέσο Μαζικής Ενημέρωσης στην χώρα μας, διατελώντας ανταποκριτής στο Στρασβούργο και τις Βρυξέλλες, ενώ υπήρξε εξωτερικός συνεργάτης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα.

Παράλληλα από την λαμπρή καριέρα του στη δημοσιογραφία, είχε παρουσιάσει και πλούσιο συγγραφικό έργο, με μεταφράσεις αλλά και δικές του συλλογές διηγημάτων.


Οπισθόφυλλο εφημερίδας Μπαμ


Οπισθόφυλλο εφημερίδας Το Βήμα


Οπισθόφυλλο εφημερίδας Φως των σπορ

  • Η Πειραιώς χαρίζει λέει το 92% του χρέους Πηλαδάκη (138 από 150εκ€). Χαρίζει δηλαδή χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου καθώς αυτός πολλάκις την ανακεφαλαιοποίησε. Αν όμως εγώ πχ αφήσω απλήρωτο στεγαστικό ύψους 100.000€ δεν θα μου χαρίσει τα 92, τουναντίον θα μου πάρει και το σπίτι.

Κι η ΝΔ κατάληψη είχε στα γραφεία, απλήρωτα νοίκια, απλήρωτο ρεύμα, απλήρωτα νερά, έτρωγαν, έπιναν κι ο λογαριασμός στον κοσμάκη

Παράθεση Tweet
@K_Tsiagkliotis- 16 χρόνια κατάληψη. Έτρωγαν, έπιναν, κοιμόντουσαν, ζούσαν μέσα σε ένα (δημόσιο) κτήριο του Πολυτεχνείου που το πληρώνουμε όλοι μας. Σχεδόν κάθε πόλη, έχει και μια #Rosa_Nera, εις βάρος της (κάθε) τοπικής κοινωνίας. Η τάξη όμως, πλέον, έρχεται παντού.


Οι εκτιμήσεις όταν πρωτοεμφανίστηκε ήταν αρνητικές. Πολλοί μιλούσαν για τον χειρότερο πρόεδρο της Γαλλιας, μάλιστα τον αποκαλούσαν φλώρο που τον τραβούσε η σύζυγος του από τη μύτη.Ο Μακρόν έχει εξελιχθεί από τους ισχυρότερους ηγέτες στον πλανήτη και είναι ο χειρότερος εφιάλτης του Ερντογάν.
Εικόνα

Νοτη, το να κανεις σαν το κοριτσακι που το χωρισαν πριν 5 χρονια και ακομα στελνει μηνυματα δεν τιμα ουτε εσενα ουτε τη χωρα. Στειλτους στις χωρες τους και ασε τις σαλτσες

Παράθεση Tweet

ΠΑΝ.ΚΑΡΚ: Οι μετακλητοί στο δημόσιο αποτελούν  ένα όνειδος για το πολιτικό και το διοικητικό σύστημά μας. Καταρρακώνουν κάθε έννοια αξιοκρατίας, ισότητας και δημοκρατίας.

  • Πρόκειται περί υπαλλήλων που προσλαμβάνονται στο δημόσιο με μοναδικό κριτήριο την συγγενική, φιλική η κομματική τους σχέση μ’ ένα πολιτικό πρόσωπο.
  • Είναι ένα κατάλοιπο της οθωμανικής διοίκησης το οποίο όχι μόνον δεν αποβλήθηκε αλλά έχει αποκτήσει διαστάσεις τέτοιες που το καθιστούν ένα κεντρικό ηθικό και πολιτικό ζήτημα στον δημόσιο διάλογο.

Μάλιστα, ο αριθμός των μετακλητών, εν μέσω δημοσιονομικής και υγειονομικής κρίσης, αυξάνεται αντί να μειώνεται κι αυτό, οπωσδήποτε, δεν περιποιεί τιμή στους  πολιτικούς μας ταγούς. Ενώ, καθ’ όλη την προηγούμενη δεκατία «των μηνημονίων», λαμβάνονταν, από την μια, μέτρα για τον περιορισμό των προσλήψεων που οδήγησαν σε δραματική υποστελέχωση πολλούς τομείς της δημόσιας διοίκησης, διευρυνόταν, από την άλλη, συνεχώς το παράθυρο από το οποίο έμπαιναν οι κολλητοί και οι κομματικοί φίλοι.

  • Αυτό ισχύει τόσο για τους έκτακτους όσο και τους μετακλητούς. Eίναι χαρακτηριστικό ότι σε μια περίοδο 7 ετών για την οποία διαθέτουμε δημοσιευμένα στοιχεία, παρατηρείται μια συνεχής αύξηση του αριθμού τους. Ενώ τον Ιανουάριο 2013 οι μετακλητοί ανέρχονταν σε 1.753 μέσα από μια συνεχή αύξησή τους φθάνουμε τον Ιούνιο 2020 στα 2.853 άτομα.

Η αύξηση του απόλυτου αριθμού των μετακλητών οφείλεται τόσο στην αύξηση του αριθμού εκείνων που υπηρετούν στην κεντρική διοίκηση όσο και εκείνων που υπηρετούν στις  Περιφέρειες και τους ΟΤΑ.

Μόλις κατά 34 άτομα μειώθηκαν οι μετακλητοί υπάλληλοι | ΠΟΛΙΤΙΚΗ |  iefimerida.gr

Είναι ενδεικτικό της πελατειακής διάθεσης των κυβερνήσεων του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ ότι με ευκολία «ικανοποίησαν» αιτήματα των φορέων της αυτοδιοίκησης να έχoυν κι εκείνοι τους μετακλητούς τους και, μάλιστα, σε πολλά επίπεδα (Δήμαρχοι, Αντιδήμαρχοι, Πειρφερειάρχες, Αντιπεριφερειάρχες)!!!!!!!!!!!!!!!

  • Η κυβέρνηση της ΝΔ έθεσε όριο στον αριθμό των μετακλητών που υπηρετούν στους υπουργούς (ν. 4622/2019 αρθρ.46 παρ.2), το οποίο, όμως, στον ίδιο νόμο, αίρεται και κάθε υπουργός μπορεί να προσλάβει όσους θέλει (ν.4622/2019 αρθρ. 46 παρ.6) εάν επιχειρηματολογήσει ότι τους έχει ανάγκη.

Πέραν της αριθμητικής διόγκωσης των μετακλητών παρατηρούμε και μια ποιοτική τους μετάλλαξη σε μια διπλή κατεύθυνση. Κατά πρώτον, χαμηλώνουν τα ποιοτικά στάνταρντ για την πρόσληψή τους. Μέχρι τον νόμο 4622/2019 με τον οποίο η κυβέρνηση διατείνεται ότι μπήκε τάξη στους μετακλητούς, κάποιος για να διοριστεί σ’ αυτή την κατηγορία έπρεπε να διαθέτει πτυχίο ΑΕΙ. Αυτό ήταν ένα φύλλο συκής που στήριζε το επιχείρημα ότι οι μετακλητοί δεν είναι απλώς κουμπαρο-ξαδέρφια αλλά επιστήμονες με εξειδικευμένη γνώση τους οποίους η δημόσια διοίκηση έχει ανάγκη.

  • Αυτό το επιχείρημα δεν ισχύει, πλέον, αφού στον νόμο ετέθη ως ελάχιστο προσόν διορισμού το απολυτήριο Λυκείου!!!

Κατά δεύτερον, ως μετακλητοί προσλαμβάνονται, πλέον, και κάποιοι οι οποίοι τοποθετούνται ως προϊστάμενοι (Τμηματάρχες και Διευθυντές) υπηρεσιακών μονάδων. Μάλιστα, μερικές απ’ αυτές έχουν σχέση με διαχείριση τεχνικών έργων (π.χ. Υπουργείο μετανάστευσης και ασύλου) η με πληρωμές ενταλμάτων (Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας). Οι θέσεις αυτές απαιτούν από τον κάτοχό τους αυξημένη ευθύνη, κάτι το οποίο καλύπτεται από υπάλληλο με δέσμευση δημοσίου δικαίου και όχι έναν μετακλητό.

Η εμπρόθετη και, συχνά, προκλητική αντιμετώπιση των μετακλητών σε σχέση με το λοιπό διοικητικό προσωπικό είναι ανάγλυφη και στο θέμα του μισθολογίου. Με διάταξη την οποία ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ (και την οποία δεν κατήργησε η ΝΔ) ο νεοείσακτος μετακλητός πτυχιούχος προηγείται του απλού  δημοσίου υπαλλήλου αντίστοιχης ηλικίας και προσόντων κατά 13 μισθολογικά κλιμάκια. Κάποιοι, μάλιστα, απ’ αυτούς απολαμβάνουν ακόμη μεγαλύτερη διαφορά. Ένας κομματικός φίλος μπορεί να εισπράττει όσα ένας φυσιολογικός δημόσιος υπάλληλος περιμένει μια ζωή να πάρει.Πόσοι μετακλητοί υπάλληλοι υπηρέτησαν στα γραφεία της πολιτικής ηγεσίας του  Υπ.Παιδείας - xenesglosses.euΕν κατακλείδι, η στάση της κυβέρνησης της ΝΔ έναντι των μετακλητών είναι ακριβώς η αντίθετη εκείνων που ισχυριζόταν όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Και εάν η ασυνέπεια μπορεί, κατά τα ειωθότα, να θεωρείται ως μέρος μιας αναγκαίας προσαρμογής στο κυβερνάν, η προσπάθεια των κυβερνητικών στελεχών να πείσουν ότι έλυσαν το πρόβλημα, την ώρα που αυτό έχει γιγαντωθεί, προκαλεί το κοινό αίσθημα.

Αντί γι αυτό θα ήταν πολύ καλύτερο και χρήσιμο για την δημόσια διοίκηση και την κοινωνία, η κυβέρνηση να βάλει ένα τέλος στην υπόθεση των μετακλητών. Τώρα, άμεσα, χωρίς «εάν» και «εφ’ όσον».


  • Λοιδόρησαν την φήμη του, του έστησαν παγίδα στην Σουηδία παρακάμπτοντας την νομοθεσία της χώρας, έβαλαν ΜΜΕ να τον παρουσιάσουν ως 1 παρανοϊκό εγωπαθη χάκερ, τον κράτησαν έγκλειστο χρόνια σε ένα κτήριο+πλέον τον βασανίζουν ψυχολογικά στην απομόνωση σε φυλακή στην Αγγλία. Άθλιοι.
Εικόνα

Γιατί τόση μικροψυχία, Λευτέρη Παπαδόπουλε, για τον Γιάννη Πουλόπουλο;

Νίκος Τζιανίδης

Όταν μιλάς ή γράφεις για τον Γιάννη Πουλόπουλο μετά θάνατον, οφείλεις να περιορίζεσαι στον «Γιάννη Πουλόπουλο» και δεν τον συγκρίνεις με άλλους

Το «εις μνήμην» κείμενο αρχίζει με τις πιο κάτω αράδες: «Ο Γιάννης Πουλόπουλος, κατά τη γνώμη  μου, υπήρξε ένας σπουδαίος τραγουδιστής, με ιδιαίτερα φωνητικά προσόντα. Υστερούσε βέβαια έναντι του Γιώργου Νταλάρα, του Γρηγόρη Μπιθικώτση ή του Γιάννη Πάριου»…

  • Γράφει ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος για τον εκλιπόντα τραγουδιστή έναν οιονεί επικήδειο στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» και από το έμπα των σκέψεών του καταλήγεις σε μια πικρή πραγματικότητα: ο επικήδειος μπορεί πολλές να είναι η εκδίκηση ενός μικρού ανθρώπου σε έναν μεγάλο.
  • Τι μας λέει ο «ποιητής»; Πως καλός ήταν ο Πουλόπουλος, αλλά ο Πάριος, ο Νταλάρας, κι ο Μπιθικώτσης ήταν καλύτεροι! Μια χούφτα χώμα απαξίωσης και δυο μικροψυχίας πάνω στο κιβούρι ενός τραγουδιστή που μεγάλωσε -με την ερμηνεία του- στίχους όπως: «Του ’πα για το φέρσιμό σου και για τα άλλα σου, τα ασυγχώρητα τα λάθη τα μεγάλα σου»…

Γιάννης Πουλόπουλος

Και συνεχίζει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος: «Τον Γιάννη Πουλόπουλο δεν θα τον έβαζα ποτέ να τραγουδήσει ένα τραγούδι λαϊκό, σιδερένιο. Δεν θα του έδινα ποτέ να τραγουδήσει την Καισαριανή»! Κι όλα γίναν κεραυνός και πικρό πικρό ψωμί…

Σκεφτείτε ένα κείμενο για τη στιχουργική δεινότητα του Λευτέρη Παπαδόπουλου από έναν άνθρωπο «δικό» του – τον Γιώργο Λιάνη, για παράδειγμα – που να καταθέτει: «… καλός ήταν ο Λευτέρης, αλλά ο Γκάτσος, ο Ελευθερίου, η Παπαγιαννοπούλου ήταν καλύτεροι»… και «…δεν θα μπορούσε να γράψει ποτέ ”Δυο πόρτες έχει η ζωή”»!

Πικρή κι αναίτια, μικρόψυχη και υβριστική κριτική για έναν καλλιτέχνη που χρόνια αποτραβηγμένος στον ιδιωτικό βίο του, απέφευγε τέτοιου είδους δημόσιες «συνομιλίες». Όταν μιλάς ή γράφεις για τον Γιάννη Πουλόπουλο μετά θάνατον, οφείλεις να περιορίζεσαι στον «Γιάννη Πουλόπουλο» και δεν τον συγκρίνεις με άλλους· αν το πράξεις το πράττεις για να τον εξυψώσεις και όχι για να τον μειώσεις, όπως στο κείμενό του ο Λευτέρης Παπαδόπουλος.

  • Άλλωστε, ο βετεράνος δημοσιογράφος-στιχουργός το ξεκαθαρίζει: «Άκουσα πολλούς αυτές τις μέρες να λένε ότι «τέτοιος τραγουδιστής δεν θα βγει ποτέ» και ότι «ήταν ο μεγαλύτερος τραγουδιστής». Ας μην κάνουμε τέτοιες συγκρίσεις»… Όταν ο ίδιος έχει ήδη κάνει τις συγκρίσεις και έχει καταλήξει για τη στιβαρότητα της φωνής του Πουλόπουλου, την αρρενωπότητα, τη λαϊκότητα. «… ο Γιάννης ήταν ένας πάρα πολύ δυνατός τραγουδιστής, σε σημείο που να τον κατατάσσω ανάμεσα στους 10 καλύτερους τραγουδιστές»… Να σε κάψω, Γιάννη (Πουλόπουλε), να σ’ αλείψω μέλι…

Είναι σύνηθες φαινόμενο το «Εγώ» να κυριαρχεί στη δομή ενός κειμένου «εις μνήμην», όμως με τόση ένταση; Άριστος χειριστής του γραπτού λόγου ο Λευτέρης Παπαδόπουλος καταφέρνει το «Εσύ» να γίνεται «Εγώ» στο γραπτό του, που αν διαβαστεί προσεκτικά αφήνει έναν λυγμό υποβάθμισης για τον εκλιπόντα καλλιτέχνη. Μπορεί να κάνουμε λάθος, αλλά αυτό εισπράξαμε. Όμως ούτε ο σπουδαίος Λόρκα ξεφεύγει από τους αφιλτράριστους αφορισμούς του στιχουργού: «Επίσης, του έδωσα και 12 τραγούδια του Λόρκα- ενός μέθυσου ποιητή…». Κι η Γρανάδα σείστηκε συθέμελα…

  • Με έναν στίχο σου, Λευτέρη Παπαδόπουλε, θα μπορούσες να πεις τα πάντα: «Και μια κίτρινη σιγή στο παλιό μας δάσος, πώς να σε ξεχάσω που σε πήρε η γη». Όμως προτίμησες στην ουσία να ψιθυρίσεις στον τραγουδιστή που βάπτισε στα ύδατα της Στυγός τους στίχους σου: «Και όταν έτριζε η βροχή στα πεσμένα φύλλα, πόση ανατριχίλα μέσα στην ψυχή». Μα, πόση;