Τι έγινε βρε παιδιά; Αποποινικοποιήθηκε το κέρδος; (του Γιώργου Κράλογλου)

Τι έγινε βρε παιδιά; Αποποινικοποιήθηκε το κέρδος;

Του Γιώργου Κράλογλου

Η Microsft φέρνει 1 δισ. Οι πράσινες δράσεις 10 δισ. Ο προϋπολογισμός 2021 επενδύσεις αυξημένες κατά 30%. Μας συμβαίνει κάτι και δεν το ξέρουμε;

Αυτά που γράφουμε στην εισαγωγή είναι αλήθειες. Ως ειδήσεις δεν χωράνε καμία συζήτηση. Ακούστηκαν βέβαια όλα μαζί. Σαν κανονιές… Αλλά με τον πιο επίσημο τρόπο.

Από τα στόματα του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη, του υπουργού Ενέργειας κ. Κ. Χατζηδάκη και του υπουργού Οικονομικών κ. Χρ. Σταϊκούρα. Πόσο πιο επίσημα. Πόσο πιο έγκυρα μπορούσαν να είναι. Να είμαστε και δίκαιοι.

Αλλά ερχόμαστε εμείς τώρα, (που παρακολουθούμε για 10ετίες το οικονομικό ρεπορτάζ) και ξαφνιαζόμαστε, άλλη μια φορά. Δικαιολογημένα νομίζω.

Γιατί με τούτα ή με εκείνα τα λόγια, τα ίδια περίπου ακούστηκαν και το 2015 (για να ξεκινήσουμε από τα πιο κοντινά που δεν έχουν ξεχαστεί ακόμη…).

Εκεί προς το τέλος του 2015 και μετά από δύο εκλογές, μαζί με το τότε σχέδιο του προϋπολογισμού του 2016. Τι δεν ακούσαμε και τότε. Πως η οικονομία θα τιναζόταν στα ουράνια… Η οικονομία θα γινόταν κάτι σαν ελατήριο…

Από τον προϋπολογισμό του 2016 μάθαμε πως οι επενδύσεις θα πάνε τόσο ψηλά που θα κάνουν τους επενδυτές να σκοτώνονται στα fast-track των υπουργείων Οικονομικών και Ανάπτυξης.

Τι είδαμε το 2016 στην πράξη; Τους τελευταίους επενδυτές να το βάζουν στα πόδια από την Ελλάδα της αριστεράς και της προόδου…

Τους ντόπιους επιχειρηματίες να βγάζουν τα λεφτά τους έξω και τις επιχειρήσεις τους στα Βαλκάνια. Στις πρώην κομμουνιστικές χώρες του Ανατολικού μπλοκ.

Και στην αριστερή Ελλάδα “μάχες” ενάντια στην ολιγαρχία… Ενάντια στα συμφέροντα. Ενάντια στη μεσαία τάξη και τους μικρομεσαίους.

Στην οικονομική πολιτική capital controls και αμέτρητες “γκιλοτίνες” πλειστηριασμών.

Πάμε άλλα 5 χρόνια πιο πίσω. Το 2010, που είχαμε πάλι το Καστελόριζο στην επικαιρότητα. Στην οικονομική επικαιρότητα αυτή την φορά.

Μάθαμε τότε, από το ηρωικό νησί, ότι οι βάρβαροι… (πείτε τους και επενδυτές) δεν θα έρθουν, γιατί μπαίνουμε στο μνημόνιο. Αλλά εμείς φτιάξαμε και τότε υπουργείο Επενδύσεων. Με fast track αρμοδιότητες μπας και έρθουν επενδυτές.

Ακούσαμε πως θα έρθει η Τρόικα. Και ήρθε. Κάθισε στο κεφάλι μας 10 χρόνια. Μας άφησε και κληρονομιά .Την υποθήκευση όλης της περιουσίας της χώρας για 99 χρόνια!!

Διαπιστώσαμε ότι ήταν μπούρδες τα “λεφτά υπάρχουν”, που μας έλεγαν το 2009. Ότι τα μόνα λεφτά ήταν εκείνα του ΕΣΠΑ. Που όμως έπεσαν πάνω τους και τα λιάνισαν οι Δήμοι και οι κρατικοί Οργανισμοί.

Είχαμε και τότε σωτήριες επενδύσεις για την Ελλάδα.

Το 2010 στο Ελληνικό θα άλλαζε όχι μόνο η καρδιά της τουριστικής Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης.

Στον Πειραιά και στον Σκαραμαγκά θα στήναμε μια νέα Σιγκαπούρη. Ζηλευτή από όλο το ντουνιά της ναυτιλίας.

Στη Χαλκιδική θα βγάζαμε ό,τι χρυσό δεν πρόλαβαν οι αρχαίοι Μακεδόνες.

Ακόμη τα παλεύουμε αυτά τα μεγαλεπήβολα επενδυτικά σχέδια που θα άλλαζαν την Ελλάδα. Τα παλεύουμε και θα τα παλεύουμε ως το 2030 και βλέπουμε…

Να πάμε και άλλο πίσω; Πόσο όμως. Αν πάμε 5 χρόνια θα πέσουμε στην ολοκλήρωση της αποβιομηχάνισης.

Αν πάμε 10-15 χρόνια θα συναντήσουμε την αρχή της ξένης και της ιδιωτικής αποεπένδυσης. Τα πρώτα βήματα της επιχειρηματικής μετανάστευσης.

Τα βήματα που ουδέποτε επιχειρήσαμε να σταματήσουμε. Όχι με τη βία. Με κίνητρα. Κίνητρα καλύτερα από εκείνα της επιχειρηματικής ξενιτιάς.

Τι συνδέει όλες αυτές τις περιόδους σταδιακής συρρίκνωσης της εθνικής παραγωγής, των εξαγωγών, των επενδύσεων και της παραγωγικότητας στην οικονομία;

Ο πρόχειρος και βολικός αντίλογος, τα συνδέει με την οικονομική κρίση που μας βάρεσε την πόρτα κάπου στο 2007-2008, αλλά εμείς κάναμε πως δεν ακούγαμε και απαντούσαμε με δημιουργική λογιστική.

Η προσωπική μου γνώμη είναι πως κοινό, μόνιμο, χαρακτηριστικό ήταν το επιχειρηματικό κυνήγι. Η ποινικοποίηση του κέρδους για να συγκινούνται οι λαϊκές μάζες. Το αναγκαστικό “συνεταιριλίκι” του κράτους στις ιδιωτικές επιχειρήσεις, με φορολογία και εισφορές. Τα αβάστακτα κρατικά τιμολόγια ενέργειας και παροχής υπηρεσιών. Τα έκτακτα χαράτσια. Και η επιδοματική πολιτική του καναπέ… Αν όλα αυτά συνεχίσουν να μας συμβαίνουν ας μη ξεσηκωνόμαστε για όσα (όντως ωραία) ακούσαμε. Αν η μιζέρια μας παραμείνει θα τα ακούσουμε ξανά το 2023. Και πριν και μετά τις εκλογές.

[email protected]