Τhe Contrarian: Και να μην ξεχνάμε… (Παρασκευή 4 Ιουνίου 2021)

  • ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ…

Επειδή τα πάντα ρει, μην αμελείτε να κατοχυρώνετε τα κέρδη σας. Η απληστία είναι κακός, κάκιστος σύμβουλος, όλοι το γνωρίζουμε όμως καλόν είναι και να το εφαρμόζουμε. Οι αποδόσεις είναι ήδη καταπληκτικές σε δεκάδες μετοχών. Σε αρκετές μάλιστα εξ αυτών η κατάσταση δείχνει… μη ελεγχόμενη, ενώ τα ιδιωτικά χαρτοφυλάκια κάποια στιγμή θα δεχτούν επίθεση για να μην σηκώσει ανάστημα ο ιδιώτης επενδυτής.

  • Πόσο μάλλον τώρα, που σνομπάρει τα προϊόντα των μεγάλων μετατοπίζοντας το βάρος του προς τα Μικρομεσαία και Μικρά χαρτιά του Χ.Α. Έχουν ήδη αρχίσει και λυσσάνε… Και σκέπτονται πως να τους επαναφέρουν στην τάξη. Βέβαια, δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί την δυναμική που αναπτύσσεται αλλά πάντα φύλαγε τα ρούχα σου για νάχεις τα μισά…

Επειδή κανείς δεν ξέρει το πότε, γι αυτό οι νουνεχείς των ιδιωτών επενδυτών πρέπει να φροντίζουν να παίρνουν τμηματικά τα κέρδη τους. Οι περισσότεροι άλλωστε το ξέρουν πολύ καλά, μετά από τα τόσα μαθήματα – παθήματα.

  • Ευχής έργον θα ήταν, κάποια στιγμή να τραβούσαν όλο το κεφάλαιο τους και να συνέχιζαν με τα κέρδη τους. Ετσι, ποτέ δεν θα περάσουν στην πλευρά των ηττημένων. Μία πλευρά, στην οποία παρατηρείται έντονος συνωστισμός στη λήξη κάθε πανηγυριού!

Μπορεί να είναι πρώϊμη αυτή η συμβουλή, αλλά κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε! [Καλύτερα να προνοείς και να λαμβάνεις τα μέτρα σου παρά να γυρεύεις να αποκαταστήσεις την ζημιά αφού έχει συμβεί ή να βρεις λύσεις για τα λάθη σου εκ των υστέρων]

ΑΛΛΩΣΤΕ χαρτιά και χαρτάκια πάντα θα βρίσκουμε, αλλά τα… μπικικίνια έτσι και χαθούν ή πληγεί βάναυσα η δεξαμενή τους, εξαιρετικά δύσκολα αναπληρώνονται-αποκαθίστανται.

  • ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ξεχνάμε ό,τι έτσι και στραβώσει το πράγμα, ουαί και αλίμονον τοις ηττημένοις.

Η φράση «οὐαὶ τοῖς ἡττημένοις», (στη νεοελληνική: αλίμονο στους ηττημένους ή τους νικημένους), είναι μια ιστορική λατινογενής φράση που κατά τον Τίτο Λίβιο (V, 48) λέχθηκε, το 390 π.Χ., από τον αρχηγό των Γαλατών, Βρέννο, τη στιγμή που, μετά από αντιρρήσεις των Ρωμαίων για το σωστό βάρος χρυσού που θα καταβαλλόταν ως λύτρα για την αποχώρηση των Γαλατών από τη Ρώμη, έριξε το ξίφος και τη ζώνη του πάνω στη ζυγαριά των δικών του σταθμών αναφωνώντας Vae victis.

  • Για την ιστορία του θέματος υπενθυμίζεται, ότι επειδή τελικά έλειπε το 1/3 του απαιτούμενου χρυσού, οι Ρωμαίοι ζήτησαν μικρή πίστωση χρόνου προκειμένου να το συμπληρώσουν.

Στον χρόνο αυτό επέστρεψε στο μεταξύ ο τέως φυγάς Μάρκος Φούριος Κάμιλλος επικεφαλής ανασυνταγμένων και ενισχυμένων δυνάμεων και, κηρύσσοντας άκυρη την συνθήκη, σύναψε σπουδαία μάχη κατά την οποία διέλυσε τους Γαλάτες, ελάχιστοι των οποίων και διασώθηκαν. Τότε ο Καμίλλος αναγνωρίστηκε και αποκλήθηκε από τον δήμο «πατέρας της πατρίδας» και «δεύτερος Ρωμύλος», δηλαδή κτίτορας της Ρώμης.

  • Αυτά τα ολίγα από τον φίλο σας

The Contrarian