Οταν αυτοκτονεί ένα παιδί, υπεύθυνοι είμαστε όλοι…

Ένα μικρό κορίτσι αυτοκτόνησε σε κάποια πόλη της Ελλάδας. Στα σόσιαλ βλέπουνε το φως σχόλια που λένε ότι «την είδαμε να βαδίζει στον παραλιακό δρόμο κλαίγοντας».

Ένα μικρό κορίτσι περπατάει σε ένα παραλιακό δρόμο κλαίγοντας αλλά κανένας δεν σταματά να την ρωτήσει αν έχει κάποιο πρόβλημα, αν χρειάζεται βοήθεια, μέχρι που φτάνει μοναχική και απελπισμένη στο χείλος του γκρεμού.

Όταν έχεις διανύσει είκοσι χρόνια, χωρίς κανένα χέρι να απλωθεί προς το μέρος σου για να σου προσφέρει βοήθεια, όταν η ομορφιά και η νεότητα σου είναι μαγνήτες για κάθε προβληματικό μεσήλικα επιτυχημένο που θεωρεί ότι δικαιωματικά μπορεί να επιβάλλει τα θέλω του σε ένα βλαστάρι, όταν η κάθε ευαισθησία και ταπεινότητα εκλαμβάνεται ως αδυναμία, και ευκαιρία για μπούλινγκ, όταν το συνομήλικο βαποράκι σε πλησιάζει ψαχνοντας για νέο πελάτη προκειμένου να εξασφαλίσει δωρεάν τη δική του δόση, όταν οι γονείς ανακαλύπτουν ότι μισούνται, και καταστρέφουν ενδοοικογενειακά ο ένας την εικόνα του άλλου πριν χωρίσουν οριστικά, όταν οι όποιες επιλογές σου θεωρούνται ντροπή για την κοινωνία, τότε το τελευταίο βήμα από το χείλος του γκρεμού προς το κενό, είναι εύκολη υπόθεση, χωρίς σκέψη, χωρίς ενδοιασμούς, το μυαλό έχει σταματήσει πια, η ύπαρξη σ αυτή τη ζωή, χωρίς στόχους, χωρίς όνειρα, χωρίς αποδοχή, χωρίς υποστήριξη, είναι πολύ βαριά για τους νεανικούς ώμους.

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ;


Φταίμε όλοι, από τον τύπο που στην ερώτηση «πως έγινε;» ξεμπερδεύει με ένα «έμπλεξε», και τον δήθεν λυπημένο που η συμμετοχή του στο γεγονός περιορίζεται σε  ένα «κρίμα το κορίτσι», μέχρι τους πολλούς που θα πουν ότι «ε, ήταν προδιαγεγραμμένη η πορεία της», είμαστε ΟΛΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ.

Ε, λοιπόν όχι, καμιά πορεία δεν ήταν προδιαγεγραμμένη, όλοι μαζί την προδιαγράψαμε με τις πράξεις μας και  τις παραλείψεις μας

Κανένα παιδί δεν γεννιέται με κατάθλιψη, και ψυχολογικά προβλήματα, κανένα παιδί δεν γεννιέται ντροπαλό, με χαμηλή αυτοπεποίθηση, κανένα παιδί σε γεννιέται εθισμένο σε ουσίες.

Το περιβάλλον, η οικογένεια , το σχολείο , η κοινωνία είναι που διαμορφώνουν και προδιαγράφουν την πορεία των παιδιών, και άλλα γίνονται σκληρά, αλλά ευαίσθητα, άλλα τολμηρά, άλλα με στόχους, και άλλα εσωστρεφή κλεισμένα στον εαυτό τους υποψήφια θύματα μιας κοινωνίας, που  από κοινωνία ανθρώπων τείνει να καταστεί συνάθροιση ατόμων.

Και όλα αυτά είμαστε εμείς.

Όταν ένα παιδί είκοσι χρονών δεν ενδιαφέρεται να ζήσει άλλο, και αυτοκτονεί, υπεύθυνοι είμαστε όλοι.

Μια κοινωνία που δεν έχει καταφέρει να δώσει στόχους και οράματα στο παιδιά της είναι μία κοινωνία άρρωστη, και στο μέτρο που συμμετέχουμε σ αυτήν έχουμε κι εμείς ευθύνη.
Το κορίτσι αυτό έφυγε κλαίγοντας, οι άμεσα υπεύθυνοι δεν πρόκειται να πληρώσουν, και όλοι εμείς οι έμμεσα υπεύθυνοι ούτε το  όνομα της δεν θα μάθουμε ποτέ, ούτε και τα ονόματα των άλλων παιδιών που δυστυχώς θα πιστέψουν ότι δεν αξίζει να ζουν σε αυτή την κοινωνία.

Παιδιά μας, αντισταθείτε σε ότι σας κάνει δυστυχισμένους, τιμωρείστε όσους σας πληγώνουν με το να ζήσετε και να ευτυχίσετε, και μη τους κάνετε τη χάρη να βγείτε μόνοι σας από τη μέση.

Σε όσους από εμάς νοιώθουμε κάποια ευθύνη κάθε φορά που εναπαιδί αυτοκτονεί μια παράκληση.

Αν δείτε κάποιο παιδί στη μέση του δρόμου να κλαίει, σταματήστε και δώστε του το χέρι.

Και ένα παιδί να σωθεί, κέρδος θα είναι.