Οι “μεταλλάξεις” στην οικονομία ήρθαν για να μείνουν (του Γιώργου Κράλογλου)

Οι “μεταλλάξεις” στην οικονομία ήρθαν για να μείνουν

  • Του Γιώργου Κράλογλου

Οι μεταλλάξεις του κορονοϊού δεν μας ανησυχούν. Της οικονομίας όμως; Ειδικά αυτές που είδαμε μια 2ετία πριν την έξοδο από τα μνημόνια, αλλά έμειναν.

  • Το νιώθει στην καθημερινότητά της η κυβέρνηση και τρομάζει. Η ψυχραιμία που δείχνει είναι προσποιητή. Πολιτική θα λέγαμε. Τι άλλο να κάνει.

Να βάλει το πιστόλι στον κρόταφο, στους κάπου 500 επιχειρηματικούς ομίλους της προκοπής (που ακόμη το παλεύουν στην κρατικοδίαιτη οικονομία μας) να ψάξουν για κεφάλαια και να βάλουν και τα δικά τους για να ανθίσει η ανάκαμψη και να έχει η κυβέρνηση να παρουσιάσει έργο στις εκλογές του 2023; (αν γίνουν νωρίτερα, ακόμη χειρότερα).

  • Ας το επιχειρήσει. Γιατί δεν το κάνει; Προφανώς γιατί θα αναγκαστεί να δώσει απαντήσεις στις προκλήσεις των επιχειρηματικών Ομίλων που αντέχουν και σε επενδύσεις και σε τοποθέτηση κεφαλαίων.

Αλλά τι θα απαντήσει στην περίπτωση που ερωτηθεί (γιατί θα ερωτηθεί) αν προτίθεται να εξασφαλίσει, ας πούμε, ανταγωνιστικό κόστος ηλεκτρικού ρεύματος, ή έστω αντίστοιχο προς το ενεργειακό κόστος που διασφαλίζουν οι πραγματικά βιομηχανικές χώρες της Ευρώπης. Χαμηλό κόστος, για να επαναλειτουργήσει και το εργοστασιακό δυναμικό που έχει συρρικνωθεί.

  • Σημειώνουμε, για την πιθανή κουβέντα που θα γίνει, μόνο το υψηλό (για 10ετίες), ενεργειακό κόστος, της κρατικής παραγωγής, επειδή πρόκειται για θέμα συζητήσεων, των ημερών αυτών.

Τι νόημα θα είχε άλλωστε να επαναφέρουμε και τα γνωστά, της αντιπαραγωγικής και αντιεπενδυτικής χρηματοδότησης, τις “αλχημείες” με τα ΕΣΠΑ, την ανυπαρξία ρευστότητας ή τα 2,5 δισ. χρέη του κράτους στις επιχειρήσεις, που ήταν 10 δισ. και έπεσαν μόνο με πιέσεις των δανειστών!!

  • Τι θα απαντήσουν λοιπόν, οι αρμόδιοι υπουργοί στις 5-6 μεταποιητικές μονάδες της βαριάς βιομηχανίας που θα προβάλλουν τις “μεταλλάξεις” της ελληνικής βιομηχανίας. Την αδυναμία της χαλυβουργίας να ξαναπιάσει τα μεγέθη της.
  • Τον “τρόμο” να αναγεννηθεί η ναυπηγική βιομηχανία. Την αδυναμία να ξαναστήσουμε ισχυρή βιομηχανία οικοδομικών υλικών, χημική βιομηχανία ή μεγαλύτερο βιομηχανικό κλάδο εφαρμογής ειδών ηλεκτρισμού, ηλεκτρονικής ή και καινοτομίας.

Θα απαντήσουν, εμείς ξέρετε πάμε όσο μπορούμε παραπέρα την αποκρατικοποίηση γιατί θέλουμε τα κρατικά μας μονοπώλια να βγουν από τις ζημιές και να ξαναμπούν στην οικονομία γιατί αυτό επιβάλλει το κομματικό πελατειακό καθήκον…, όλων των κομμάτων της Βουλής; (συμπεριλαμβανομένων και των παρατάξεων που χρησιμοποιούνται ως πολιτικά ή κυβερνητικά δεκανίκια).

  • Και από το παρελθόν ας πάμε στις “μεταλλάξεις” του σήμερα. Στις 700.000 μικρές, μεσαίες και ατομικές βιοτεχνικές και άλλες επιχειρήσεις που διεσώθησαν από δύο σφαγές μετά την πτώχευση του 2009. Την πτώχευση και τους δύο γύρους φορολογικού και εισφοροδοτικού αποδεκατισμού… και περιμένουν κάποια μορφή επιχειρηματικής ζωής με τα “εμβόλια” της επιστρεπτέας και των επιδοτήσεων ως νοικάρηδες ή ως εργοδότες, του εργατικού δυναμικού που είναι σε αναγκαστική αργία.

Εννοούμε τις γνωστές “σφαγές” των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων στις “μάχες χαρατσιών” της 5ετίας 2009-2014 (που δεν άντεξαν περίπου 180.000 μικρές μονάδες και έκλεισαν βγάζοντας στον δρόμο 280.000 εργαζόμενους) και την αριστερή της 4ετίας 2015-2019, που προετοίμασε λουκέτο σε άλλες 100-150.000 μικρές και μεσαίες μονάδες, με 240.000 εργαζόμενους για απολύσεις.

  • Τι θα τους πει η κυβέρνηση; Να μας συμπαθάτε αλλά εμείς αυτά βρήκαμε και τώρα με την πανδημία μόνο με επιχειρηματικά χαρτζιλίκια μπορούμε να σας σώσουμε;

Και με τι μούτρα η αξιωματική αντιπολίτευση θα τους ζητήσει να απαιτήσουν από την κυβέρνηση χρηματοδότηση και κόψιμο φόρων όταν (ως κυβέρνηση) από το 2016 με παραμύθια για ανάπτυξη και αναπτυξιακά προγράμματα τους “έσφαζε” φορολογικά και μοίραζε το ΕΣΠΑ από εδώ και από εκεί για να διασώσει ό,τι μπορεί σε ένα κυριολεκτικά χρεοκοπημένο κράτος της κακιάς ώρας.

  • Οι κομματικές κραυγές (των 10ετιών 1980 και 1990) “ρίξαμε τα κάστρα της ολιγαρχίας” ( εννοούσαν την αποβιομηχάνιση) για να δικαιωθούν, όχι οικονομικές αλλά πολιτικές και κομματικές σκοπιμότητες (οι τότε κρατικές Εθνική, ΕΤΒΑ, ΕΤΕΒΑ και ΑΤΕ τα έλεγαν αυτά).

Και η “σφαγή” στις “μάχες των χαρατσιών” (2009-2019) για να “χαιρόμαστε” το κράτος που έχουμε…, είναι που σχηματοποίησαν τις “μεταλλάξεις” της οικονομίας μας σε απέραντη βιοτεχνική Ελλάδα και Ελλάδα των γκαρσονιών της Ευρώπης. Η οικονομία θα συνεχίσει να “εμβολιάζεται” γιατί οι “μεταλλάξεις” της θα συντηρούν την “πανδημία”, ως το 2030. Μακάρι να πέφτω έξω.

george.kraloglou@capital.gr