Οι Έλληνες μάγειρες επιβάλλεται να βρίσκονται στα ελληνικά καράβια

Τις τελευταίες δεκαετίες είδαμε την ραγδαία μείωση των Ελλήνων στα ελληνικά και ελληνόκτητα πλοία, φτάνοντας πλέον να βρίσκονται κατά μέσο όρο 6-7 άτομα σε ένα ελληνικό καράβι. Φυσικά αυτός ο μέσος προς ίσως όρος να ισχύει μόνο για το ένα τρίτο του ελληνόκτητου στόλου, ίσως και λιγότερο, ενώ δε θα πρέπει αυτόν τον αριθμό να τον θεωρούμε δεδομένο αφού σε κάποια πλοία βρίσκεται ένα Έλληνας μόνος του.

Σε αυτό έχουν παίξει πολλά ρόλο, τα οποία έχουν χιλιοειπωθεί στο παρελθόν, και πολλές φορές έχουν φέρει σε αντιπαράθεση τους ναυτικούς για το ποιος φταίει για την αποψίλωση των ελληνικών πληρωμάτων. Σίγουρα ένα μερίδιο ευθύνης έχουν όλοι. Και οι εφοπλιστές και οί ναυτικοί.

Δεν θα ήθελα όμως να ξεκινήσω να αναλύω εκ νέου το ποιος και το τι φταίει, θα ήθελα όμως να εκφέρω την άποψη μου για μια σημαντικότατη θέση σε ένα ποντοπόρο πλοίο, αυτή του μάγειρα. Ακούμε αντιπαραθέσεις ότι το πλοίο χωρίς καπετάνιο δεν πάει, άλλοι υποστηρίζουν χωρίς πρώτο, και η ζωή και συζήτηση αυτού του είδους συνεχίζεται. Κανείς όμως πραγματικά δεν θίγει το ζήτημα του μάγειρα και συγκεκριμένα του Έλληνα μάγειρα.

Δυστυχώς όλοι εμείς οι Έλληνες που ταξιδεύουμε με Φιλιππινέζους μάγειρες η ποιότητα του φαγητού είναι πολλές φορές άθλια, εάν όχι τρίτης κατηγορίας. Η εκπαίδευση και η γνώση που έχουν αυτοί οι άνθρωποι επάνω στη μαγειρική σίγουρα είναι φτωχή και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να φτιάξουν νόστιμο ελληνικό φαγητό. Και φυσικά δε μιλάμε για γλυκά, αφού συνήθως περιορίζονται σε ψωμιά με ζάχαρη και γενικώς σε ψωμιά με κάτι.

Καταλαβαίνω ότι τα ποτά καλώς κόπηκαν από τα πλοία. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί θα πρέπει να κοπούν και τα γλυκά την στιγμή που και το φαγητό είναι πολύ χαμηλής ποιότητας.

Πιο παλιά είχαμε συνηθίσει το αυτονόητο. Ο μάγειρας να είναι Έλληνας και να αναλαμβάνει το μαγείρεμα στους Έλληνες και τους Ουκρανούς, εάν υπήρχαν, και ο παραμάγειρας Φιλιππινέζος, ο οποίος αναλάμβανε το μαγείρεμα των Φιλιππινέζων.

Επίσης θα πρέπει να τονισθεί ότι ο Έλληνας μάγειρας είχε σε άριστη κατάσταση την κουζίνα και τις αποθήκες ενώ δεν υπήρχε η σπατάλη που υπάρχει τώρα. Αρκεί μια μέρα κάποιος να κοιτάξει το μπουγέλο με τα σκουπίδια και θα δει αυτό με το φαγητό γεμάτο.

Δικαιολογίες ότι και καλά υπήρχαν Έλληνες που δεν έφτιαχναν ούτε μακαρόνια δε μπορώ να τις δεχτώ. Όπως υπάρχουν σε όλες τος δουλειές καλοί και κακοί έτσι θα βρισκόταν και μάγειρας κακός στη δουλειά του. Εδώ όμως συζητάμε για την πλειοψηφία και το τι ισχύει σε γενικές γραμμές.

Για ποια ευχαρίστηση του πληρώματος λοιπόν μιλάμε όταν η ποιότητα του φαγητού που μαγειρεύει ένας μάγειρας είναι κάτω του μετρίου; Θεωρώ ότι εταιρείες με Έλληνες μάγειρες μπορούν να καυχιόνται ότι πραγματικά έχουν ευχαριστημένο το πλήρωμα τους.

Μπορεί η εταιρεία να πληρώνει περισσότερο στον Έλληνα αλλά σίγουρα μακροπρόθεσμα κερδίζει πολλά περισσότερα…

Θανάσης Κ.
Πλοίαρχος Α

Πηγη:  e-nautilia.gr