Καλλιόπη Βαρδάκα: Το καθημερινό σημειωματάριο του μικρομέτοχου – Πέμπτη 17 Ιουνίου 2021


ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ

ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΒΑΡΔΑΚΑ

Κ.Β: Ο Πολάκης είναι γιατρός …
Ανήκει στη θλιβερή μειοψηφία του 12% των ανεμβολίαστων γιατρών.

ΜΗ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΠΟΤΕ ΟΤΙ, αν οι εκλογές είχαν διαφορετικό αποτέλεσμα ο κύριος αυτός πιθανότατα θα διαχειριζόταν την πανδημία.


 

  • «Νοιάζομαι» σημαίνει ασχολούμαι

Η απόφαση να ανέβει ο πήχυς για την εισαγωγή στα ΑΕΙ και να κλείσουν τα τμήματα που δεν έχουν «ζήτηση» είναι σωστή. Θα προκαλέσει μεγάλες αναταράξεις τους επόμενους μήνες, αλλά μεταρρύθμιση χωρίς γκρίνια και οργή δεν υπάρχει, δυστυχώς.

  • Για να είναι όμως δίκαιη αυτή η μεταρρύθμιση, η κυβέρνηση πρέπει να αποδείξει ότι νοιάζεται και για την τύχη των 17.000 παιδιών που δεν θα εισαχθούν φέτος σε πανεπιστήμιο. Και φυσικά για τους 15.000 νέους, οι οποίοι δεν θα έμπαιναν ούτως ή άλλως.

Το «νοιάζομαι» στην πολιτική μεταφράζεται συνήθως σε «δεν κάνω τίποτα που να ενοχλεί, μόνο ρουσφέτια». Καιρός να αλλάξει. «Νοιάζομαι» θα έπρεπε να σημαίνει ότι ασχολούμαι εδώ και ένα χρόνο, τουλάχιστον, με την άμεση αναβάθμιση των δημοσίων ΙΕΚ. Καταγράφω τις ειδικότητες που χρειάζονται, εκπαιδεύω το διδακτικό προσωπικό, φτιάχνω εργαστήρια, αναβαθμίζω τα κτίρια.

  • Ζητάω τη συνδρομή άλλων ευρωπαϊκών κρατών που έχουν εμπειρία και παράδοση στην επαγγελματική εκπαίδευση. Τοποθετώ έναν «τσάρο» που θα παρακάμψει τη γραφειοκρατία και θα συνεργαστεί με όποιον φορέα χρειάζεται για να πετύχει αυτό τον στόχο. Οσοι γνωρίζουν την πραγματικότητα στη δημόσια επαγγελματική εκπαίδευση, διαπιστώνουν ότι είναι βαθιά προβληματική. Εχει γίνει μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού των προγραμμάτων σπουδών για τον Σεπτέμβριο, ωστόσο, λίγα πράγματα θα αλλάξουν στην πράξη.

Μπείτε τώρα στα «παπούτσια» των παιδιών που δεν θα τα καταφέρουν φέτος. Θα το νιώσουν σαν μια ήττα, μια απόρριψη. Εχουμε καλλιεργήσει επί δεκαετίες μια κουλτούρα που επιβραβεύει το «πτυχίο», έστω και αν είναι άχρηστο και τροφοδοτεί ψεύτικες ελπίδες επαγγελματικής αποκατάστασης.

  • Το σοκ θα μπορούσε να μετριασθεί εάν την επόμενη ημέρα τα παιδιά που έμειναν εκτός –και θέλουν να μάθουν μια τέχνη που θα τα βάλει γρήγορα στην αγορά εργασίας– νιώσουν ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Αν μπουν σε ένα διαλυμένο κτίριο, χωρίς καμία υποδομή και σωστά εκπαιδευμένο και επιλεγμένο διδακτικό προσωπικό, θα νιώσουν ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση. Θα αισθανθούν ότι κανείς δεν νοιάζεται· και δικαιολογημένα. Τους χρωστάμε λοιπόν, για λόγους δικαιοσύνης, να δουν με τα μάτια τους όσες λύσεις υπάρχουν.

Ούτως ή άλλως, γράφουμε και ξαναγράφουμε ότι πολλές ελληνικές επιχειρήσεις ψάχνουν κάποιες ειδικότητες και δεν βρίσκουν. Ένα ορθολογικό και σύγχρονο σύστημα επαγγελματικής εκπαίδευσης θα απαντούσε σε αυτή την πρόκληση. Με άλλα λόγια, θα ήταν και δίκαιο και πρακτικό. Και η Ιστορία έχει αποδείξει ότι οι μεταρρυθμίσεις γίνονται, έστω και σε βάθος χρόνου, αποδεκτές από την κοινωνία μόνον όταν συνδυάζουν τα δύο αυτά στοιχεία.

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ- www.kathimerini.gr


Euro 2020/1: Έπρεπε να ξεκινήσει πρώτα για να καταλάβουμε πόσο το προσμέναμε

Το φετινό / περσινό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου είναι, για διάφορους λόγους, σίγουρα το πιο ιδιαίτερο που έγινε ποτέ.

ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΝΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ χρονικού αποπροσανατολισμού που βιώνει η ανθρωπότητα λόγω της πανδημικής συνθήκης, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου που ξεκίνησε πριν από μερικές μέρες, με ένα χρόνο καθυστέρηση, να διεξάγεται απ’ άκρη σ’ άκρη (κυριολεκτικά) στην Ευρώπη, δεν λέγεται Euro 2021 αλλά 2020. Και οι δύο εκδοχές πάντως κυκλοφορούν ισότιμα σχεδόν στις μηχανές αναζήτησης, γεγονός που εξηγεί γιατί στα περισσότερα ενημερωτικά μέσα ανά τον πλανήτη είναι διαθέσιμα και τα δύο tags. Τι ’20, τι ’21, θα πει κανείς, εκεί θα κολλήσουμε τώρα; Η ουσία είναι ότι συμβαίνει και μάλιστα με κόσμο στα γήπεδα, κατάσταση που τον περασμένο Ιούνιο φάνταζε εξαιρετικά απόμακρη.

  • Το γεγονός ότι στην παρούσα συγκυρία, η οποία παραμένει κρίσιμη, διεξάγεται για πρώτη φορά όχι σε μία αλλά σε έντεκα διαφορετικές χώρες (ενώ λογικά οι συνθήκες θα υπαγόρευαν ακριβώς το αντίθετο), εντείνει ακόμα περισσότερο την αίσθηση ότι παρακολουθούμε το πιο περίεργο Euro όλων των εποχών.

Όχι ότι θυμάται και κανείς στην πραγματικότητα τις διοργανώσεις πριν από το 1984 ας πούμε, άντε το 1980 όταν και έκανε το ντεμπούτο της στα τελικά του θεσμού η απούσα φέτος Εθνική Ελλάδος. Ήταν η πρώτη διοργάνωση με 8 ομάδες (μέχρι τότε έπαιζαν μόνο τέσσερις), είκοσι χρόνια μετά την έναρξή του θεσμού. Στην πορεία έγιναν 16, καθώς η Ευρώπη γέμιζε με νέα κράτη, ενώ στην τελική φάση του «αναβαθμισμένου» φετινού/ περσινού Euro συμμετέχουν 24 χώρες.

  • Ωραίο θα ήταν να επιστεγαστεί αυτή η πολλαπλώς ιδιαίτερη διοργάνωση με κάποια συνταρακτική έκπληξη ανάλογη με τον θρίαμβο της Δανίας το 1992 ή της Ελλάδας το 2004, μοιάζει όμως όλο και πιο δύσκολη η ηρωική επικράτηση ενός ταπεινού αουτσάιντερ απέναντι σε μεγαθήρια που παράγουν στα φυτώριά τους όλο και περισσότερα ταλέντα πρώτης γραμμής.

H UEFA είχε βάλει σκοπό να γιορτάσει (πέρσι) τα 60 χρόνια από την πρώτη εμφάνιση του θεσμού με ένα πανευρωπαϊκό road trip, ικανοποιώντας συγχρόνως και ένα ευρύτερο γεωπολιτικά πελατολόγιο, και καμιά πανδημία δεν μπορούσε να της ματαιώσει οριστικά τα σχέδια.

  • Από την άλλη, όσο να’ ναι μοιάζει λίγο ελπιδοφόρα αυτή η κινητικότητα μετά από τόσο αυστηρό περιορισμό εντός συνόρων (συνοικίας, πόλης, περιφέρειας, χώρας), σα να ταξιδεύουμε κι εμείς μαζί με τις ομάδες και τους οπαδούς, από το Λονδίνο στην Αγία Πετρούπολη, από την Ρώμη στο Άμστερνταμ κι από τη Σεβίλλη στο Μπακού.

Κάθε πόλη βεβαίως με το δικό της υγειονομικό πρωτόκολλο, όσον αφορά τον επιτρεπόμενο αριθμό θεατών στις κερκίδες – αλλού 25% της συνολικής χωρητικότητας, αλλού 50%, και 100% στην Ουγγαρία του Όρμπαν (ο οποίος έχει επενδύσει πολύ χρήμα στο ποδόσφαιρο) όπως διαπιστώσαμε στον αγώνα της με την Πορτογαλία που έγινε στη νεόδμητη «Πούσκας Αρένα» της Βουδαπέστης και μετά την λήξη του εκτυλίχθηκαν σκηνές αγνού φασιστικού μεγαλείου όταν οι παίκτες της ομάδας, παρά την ήττα (0-3), στάθηκαν προσοχή και τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο μαζί με τους 60.000 θεατές, προς μεγάλο ενθουσιασμό των δημοσιογράφων του ΑΝΤ1 που μετέδιδαν το παιχνίδι.

  • Κατά τ’ άλλα, παρακολουθούμε την κορύφωση μιας τάσης που έχει εκδηλωθεί εδώ και χρόνια στις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις παράλληλα με το τρελό χρήμα, την βιομηχανοποιημένη παραγωγή ταλέντου και το γενικότερο καθεστώς διαρκούς gentrification στο χώρο του ποδοσφαίρου.

Έχουν χαθεί προ πολλού τα διασκεδαστικά εθνικά χαρακτηριστικά και στερεότυπα μαζί με ένα χαρακτηριστικό στυλ παιχνιδιού με το οποίο είχαμε συνδέσει κάθε χώρα. Λογικό, από την στιγμή που από τους 622 ποδοσφαιριστές που έχουν συμπεριληφθεί στις αποστολές των ομάδων, τουλάχιστον οι 175, σύμφωνα με σχετικό άρθρο του Independent, θα μπορούσαν να φοράνε διαφορετικό εθνόσημο, αφού έχουν διπλή ή και τριπλή ιθαγένεια.

  • Ευτυχώς υπάρχουν πάντα οι γείτονές μας οι Βαλκάνιοι που κρατάνε ψηλά τα λάβαρα των εθνικών προκαταλήψεων και γίνεται πού και πού και κανένα παλιομοδίτικο τζέρτζελο φυλετικού/εθνικιστικού τύπου. Όπως στην περίπτωση του σερβικής καταγωγής (εκ πατρός) παίκτη της Αυστρίας, Μάρκο Αρναούτοβιτς, ο οποίος μετά το γκολ που πέτυχε στο νικηφόρο αγώνα κατά της Βόρειας Μακεδονίας, ξέσπασε σε σκληρά γαμοσταυρίδια εναντίον του αλβανικής καταγωγής αντιπάλου του, Εζγκιάν Αλιόσκι, και κινδυνεύει με αποκλεισμό από την διοργάνωση.

Ωραίο θα ήταν να επιστεγαστεί αυτή η πολλαπλώς ιδιαίτερη διοργάνωση με κάποια συνταρακτική έκπληξη ανάλογη με τον θρίαμβο της Δανίας το 1992 ή της Ελλάδας το 2004, μοιάζει όμως όλο και πιο δύσκολη η ηρωική επικράτηση ενός ταπεινού αουτσάιντερ απέναντι σε μεγαθήρια που παράγουν στα φυτώριά τους όλο και περισσότερα ταλέντα πρώτης γραμμής.

  • Ποτέ δεν ξέρεις όμως. Το απρόβλεπτο, το σπάνιο και το τυχαίο είναι βαθιά ριζωμένα στη φύση του ποδοσφαίρου, όπως και η οικουμενική και κοινοτική του διάσταση που απογειώνεται και εξαπλώνεται μέσα από μια διοργάνωση σαν το Euro που, πέρα από τις όποιες δίκαιες ενστάσεις, έπρεπε να ξεκινήσει πρώτα για να καταλάβουμε πόσο πολύ το προσμέναμε.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ


Με μία φράση στα αρχαία ελληνικά επέλεξε να απαντήσει στο Twitter ο Έλον Μασκ σε ανάρτηση χιουμοριστικής σελίδας.

  • Ο λογαριασμός «The Babylon Bee» της ομώνυμης σελίδας, με μότο «τα fake news που μπορείς να εμπιστευτείς» ανάρτησε ένα θέμα για τον Κιμ Γιονγκ Ουν.

Σε αυτό ο Βορειοκορεάτης ηγέτης φέρεται να συμμετάσχει σε πανεπιστημιακά μαθήματα προκειμένου να μπορέσει να μάθει νέες τεχνικές για να κάνει πλύση εγκεφάλου στον λαό του.

  • Ο ιδρυτής της Tesla, απάντησε στην δημοσίευση με τη φράση «εἰδέναι μὲν μηδὲν πλὴν αὐτὸ τοῦτο εἰδέναι», το οποίο μεταφράζεται σε «δεν ήξερε τίποτα, εκτός από ένα πράγμα, δηλαδή ότι δεν ήξερε τίποτα.».

Κρίμα που δεν θα γίνει όντως Συνέδριο για τη Γονιμότητα

Χάθηκε άλλη μία σπουδαία ευκαιρία καθηγητές, ιερείς και πολιτικοί άνδρες να μαζευτούν και να αποφασίσουν τι είναι σωστό για τα σώματά μας.

  • ΧΑΘΗΚΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ σπουδαία ευκαιρία καθηγητές (ένα ολόκληρο σύμπαν από μόνοι τους), ιερείς και πολιτικοί άνδρες να μαζευτούν και να αποφασίσουν τι είναι σωστό για τα σώματά μας. Τα σώματά μας τελευταία κουράστηκαν και επαναστατούν. Δεν θέλουν πια να είναι αντικείμενα.

Όμως, σοβαρά τώρα, καλό θα ήταν να μιλούσαμε γι’ αυτές που θέλουν να κάνουν παιδιά. Η συζήτηση δεν θα ήταν εύκολη. Θα έπρεπε να μιλήσουμε για τους μισθούς που παίρνουν οι νέες γυναίκες και για το κατά πόσο αυτοί οι μισθοί φτάνουν για να μεγαλώσεις παιδιά. Θα έπρεπε να αναφερθούμε στις πιέσεις που ασκούνται στις γυναίκες που θέλουν να αναδειχθούν στη δουλειά τους.

  • Το ξέρουμε όλες καλά: πρέπει να ’μαστε δέκα φορές καλύτερες απ’ τον αντίστοιχο άντρα για να πάρουμε τη δουλειά του ή την αναγνώριση που απολαμβάνει. Θα αναγκαζόμασταν να σκεφτούμε σε τι ναρκοπέδιο κινούνται οι γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία στη χώρα μας: απ’ τη μια τις θεωρούν «ανολοκλήρωτες» αν δεν κάνουν παιδί (μια που ο σκοπός της ζωή τους αποφασίζεται από άλλους γι’ αυτές), απ’ την άλλη τις κρίνουν «αναποτελεσματικές» αν κάνουν παιδί και δεν μπορούν να βγάλουν τη δεκάωρη δουλειά.

Οι γυναίκες μπορούν να είναι «ανοργασμικές» και «υστερικές» και άλλα πολλά, που ένας άνδρας δεν μπορεί ποτέ να είναι. Ενώ ένας άντρας στα σαράντα του μπορεί να κυριαρχήσει στον κλάδο του, η γυναίκα ερωτάται αν θα γεννήσει ή όχι.

  • Μια σοβαρή κουβέντα για τη γονιμότητα θα έπρεπε να κάνει όλους αυτούς που, όταν μας παίρνουν συνέντευξη, μας ρωτάνε αν έχουμε σχέδιο να κάνουμε παιδί να κρύβονται κάτω απ’ το γραφειάκι τους. Μια σοβαρή κουβέντα για τη γονιμότητα θα έπρεπε να περιλαμβάνει μια συνολική συζήτηση γι’ αυτό που εντελώς σεξιστικά οι δημοσιογράφοι λένε «καλάθι της νοικοκυράς».

Αν αθροίσεις το «καλάθι της νοικοκυράς» (sic) και το καλάθι της μαμάς και το ενοίκιο ενός αξιοπρεπούς σπιτιού που να χωράει και παιδί, η νέα γυναίκα πρέπει να ’ναι CEO για να βγαίνουν τα έξοδα. Αυτό, αμέσως αμέσως, μειώνει πολύ τις προοπτικές της χώρας για την απόκτηση μιας πολυπληθούς νέας γενιάς. Η συζήτηση για τη γονιμότητα μετατρέπεται έτσι σε μια συζήτηση για τις παροχές προς όσους αποφασίζουν να αποκτήσουν παιδί.

  • Νηπιαγωγεία, ιατροφαρμακευτική κάλυψη, υψηλού επιπέδου δημόσια εκπαίδευση, επιδόματα και υποτροφίες για περαιτέρω εκπαίδευση, δηλαδή όλα αυτά που με κάποιον τρόπο, όσοι είμαστε τώρα σε ηλικία αναπαραγωγής, έχουμε μάθει ότι ούτε τα δικαιούμαστε ούτε θα τα δούμε ποτέ μπροστά μας, κάπως χρειάζονται, αν θες να κάνεις παιδί και να ’χει ευκαιρίες. Όμως, όλα αυτά παρέχονται σε άλλες χώρες, γι’ αυτό πολλοί Έλληνες που θέλουν να κάνουν παιδί ζουν σε χώρες όπου ο μισθός είναι μεγαλύτερος απ’ το ενοίκιο.

Το πιο διασκεδαστικό, πάντως, είναι όταν υιοθετείται επιστημονικοφανής ή ιατρική γλώσσα για να ασκηθούν πιέσεις. Το φυσιολογικό οριοθετείται, το αποκλίνον είναι κάτι κακό. Έτσι, επιθυμίες, σώματα και διαθέσεις κρίνονται και ρυθμίζονται, επιχειρείται να ελεγχθούν. Οι γυναίκες μπορούν να είναι «ανοργασμικές» και «υστερικές» και άλλα πολλά, που ένας άνδρας δεν μπορεί ποτέ να είναι. Ενώ ένας άντρας στα σαράντα του μπορεί να κυριαρχήσει στον κλάδο του, η γυναίκα ερωτάται αν θα γεννήσει ή όχι.

  • Τα μητρικά καθήκοντα που ίσως ακολουθήσουν την εγκυμοσύνη μπορεί να είναι ασυγχώρητα σε μια θέση υψηλού κύρους και μεγάλων ευθυνών στη δουλειά, αλλά ασυγχώρητο μπορεί να είναι και το γεγονός ότι δεν έχεις παιδιά, οπότε όλοι σε αντιμετωπίζουν ως μισό άνθρωπο. Μια συζήτηση για τη μητρότητα, λοιπόν, είναι αναγκαστικά μια συζήτηση για τις γυναίκες στα εργασιακά περιβάλλοντα. Μάλιστα, οι πιέσεις δεν φθίνουν όταν μια γυναίκα αναρριχάται στην ιεραρχία, απλώς αλλάζουν στυλ και υφή.

Όμως, μια σοβαρή κουβέντα για τη μητρότητα είναι και μια κουβέντα για την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας που χρειάζονται οι γυναίκες. Δεν καταλαβαίνω γιατί ανεχόμαστε μια μικρή γυναικολογική επέμβαση να μπορεί να μας προκαλέσει χρεοκοπία.

  • Αυτό που έχουμε ανάγκη, επομένως, είναι δημόσιες γυναικολογικές κλινικές που δεν καταρρέουν και μαιευτήρια που δεν σε κάνουν να φοβάσαι, όχι σοφούς γέροντες που δήθεν νομιμοποιούνται να αερολογήσουν στην πλάτη μας, επειδή φοράνε το ιερατικό ή το ιατρικό ράσο. Χρειαζόμαστε ψυχιατρική φροντίδα για όσες διαλύονται απ’ τα πολλά βάρη. Θα έπρεπε να μιλάμε για δωρεάν γυναικολογικούς ελέγχους, έγκαιρη πρόσβαση σε προληπτικές εξετάσεις και διαρκή ενημέρωση των κοριτσιών για την εγκυμοσύνη και την άμβλωση.

Τέτοιες λύσεις είναι δύσκολο να τις φανταστούν άνθρωποι που δεν έχουν τις σχετικές προσωπικές εμπειρίες και που σ’ αυτά τα θέματα αντιδρούν με φανερή ή συγκεκαλυμμένη σιχαμάρα.

ΒΙΒΙΑΝ ΣΤΕΡΓΙΟΥ


Το άγχος στη ζωή μας

Ένα συναίσθημα συχνό στις ζωές όλων μας είναι το άγχος. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους επηρεάζει σχεδόν καθόλου, άλλοι που το αξιοποιούν δημιουργικά και κάποιοι που τους καταβάλλει στην καθημερινότητα τους και οδηγεί πολλές φορές στην εμφάνιση ακόμα και θεμάτων υγείας.

  • Σημαντικό για μια φορά ακόμη είναι το οικογενειακό περιβάλλον που θα λειτουργήσει ως πρότυπο διαχείρισης του άγχους. Συχνά παρατηρούμε παιδιά ή εφήβους να αναπαράγουν συμπεριφορές των γονιών τους στο κομμάτι του άγχους. Υπάρχουν και περιπτώσεις που μπορεί το παιδί να εκδηλώσει άγχος για θέμα που αφορά τον γονιό του.

Γνωρίζουμε όλοι ότι σε μεγάλο βαθμό επηρεάζει και η αυτοπεποίθηση του καθενός όταν καλείται να διαχειριστεί διάφορες καταστάσεις. Θα πρέπει να εντοπίσει κάποιος τι είναι αυτό που τον πιέζει και τον αγχώνει στην καθημερινότητα του. Να αξιολογεί τον βαθμό δυσκολίας και σημαντικότητα του θέματος που προκαλεί το συναίσθημα άγχους. Να εντοπίζει αν αφορά τον ίδιο η κάποιον άλλον. Για παράδειγμα πολλοί γονείς λένε σε παιδιά από μικρή ηλικία μην πλησιάζεις τα σκυλιά δαγκώνουν αυτό μπορεί να οδηγήσει αργότερα στην δημιουργία φόβου και άγχους η συνύπαρξη τους με σκυλιά.

  • Θα πρέπει να αντιληφθεί κάνεις ότι η εμφάνιση άγχους δεν θα έχει καλύτερα αποτελέσματα π.χ στην διεξαγωγή εξετάσεων, στο να κάνει ένα σημαντικό τηλεφώνημα, στο να ανακοινώσει στην οικογένεια του μια απόφαση. Θα πρέπει να ακούμε το σώμα μας όταν μιλάει μέσα από αυτοάνοσα νοσήματα και ψυχοσωματικά γιατί μας κρούει τον κώδωνα κινδύνου ότι πιεζόμαστε πολύ στο να ζούμε.

Είναι αρκετά βοηθητικό να εντοπίσουμε τι μας αποφορτίζει. Μια τεχνική που βοηθάει σχεδόν όλους είναι αυτή των σωστών αναπνοών, μαθήματα yoga/Pilates, περπάτημα, χορός, μουσική, δημιουργία καλλιτεχνικών κατασκευών. Επηρεάζει ωστόσο η σωστή διατροφή και η ποιότητα ύπνου. Μπορούμε να απευθυνθούμε ακόμα και σε ειδικό όταν αρχίζει να επηρεάζεται η λειτουργικότητα μας.

  • Αυτή την περίοδο καλούνται οι μαθητές να δώσουν πανελλήνιες με στόχο την εισαγωγή τους σε κάποια σχολή. Το άγχος είναι χαρακτηριστικό των περισσότερων. Θα πρέπει να σκεφτούν τον κόπο όλων αυτών των χρόνων, να μην το βιώνουν σαν το τέλος του κόσμου την οποία αποτυχία τους γιατί υπάρχει δυνατότητα δεύτερης ευκαιρίας αλλά και άλλων επιλογών και ότι ξεκινάει η ενήλικη ζωή τους τώρα που είναι γεμάτη εμπειρίες και δυνατές στιγμές.

Σίγουρα το θέμα άγχος δεν μπορεί να καλυφθεί μέσα από ένα άρθρο. Είναι ένα συναίσθημα που μας διακατέχει συχνά από μικρή ηλικία μέχρι και στα βαθιά γεράματα. Συνδέεται με το αίσθημα ασφαλείας που έχουμε για τον εαυτό μας αλλά και τους γύρω μας. Η ζωή μας δίνει καθημερινά προκλήσεις, δυσκολίες, ατυχίες αλλά ταυτόχρονα και την δυνατότητα να νιώσουμε αγάπη, ευτυχία, πληρότητα. Ας πάρουμε μια βαθιά αναπνοή, να οξυγονωθεί σωστά ο εγκέφαλος μας και να παλέψουμε για όλα όσα θέλουμε και διεκδικούμε με προτεραιότητα την υγεία μας.

ΜΙΚΑ ΠΑΝΑΓΟΥ-Σκηνογραφος, ενδυματολόγος, Διεύθυνση

ΜΙΚΑ ΠΑΝΑΓΟΥ


12 χρόνια Μουσείο Ακρόπολης – Πώς θα γιορτάσει την Κυριακή τα γενέθλιά του

  • Την Κυριακή 20 Ιουνίου 2021 το Μουσείο Ακρόπολης κλείνει τα 12 χρόνια λειτουργίας του. Η περασμένη χρονιά ήταν η πιο δύσκολη της πορείας του, καθώς παρέμεινε κλειστό για περισσότερους από έξι μήνες λόγω της πανδημίας του κορονοϊού.

Πλέον, το Μουσείο συνεχίζει τη λειτουργία του ανανεωμένο και την ημέρα των γενεθλίων του θα υποδεχθεί τους επισκέπτες από τις 8 το πρωί έως τις 8 το βράδυ με μειωμένη γενική είσοδο, 5 ευρώ. Παράλληλα θα εγκαινιάσει μία νέα θεματική παρουσίαση με τίτλο «Μαραθώνας – Σαλαμίνα. Στα ίχνη του μύθου και της ιστορίας».

  • Οι Περσικοί Πόλεμοι στο Μουσείο Ακρόπολης

Στην παρουσίαση οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να ενημερωθούν από τους αρχαιολόγους του Μουσείου για τους Περσικούς πολέμους και τη σημασία τους για τον δυτικό κόσμο, για τους πρωταγωνιστές τους και τον ρόλο των θεών, για τη συμβολή της μάχης του Μαραθώνα στη νικηφόρα ναυμαχία της Σαλαμίνας, για το τίμημα που πλήρωσε η Ακρόπολη και τον τρόπο που η Αθήνα το μετουσίωσε σε δημιουργία, καθώς και για το πώς οι μεγάλες στιγμές της ιστορίας αποτυπώνονται στα εκθέματα του Μουσείου Ακρόπολης.

  • Ελληνικά: 12 μεσημ., 4 μ.μ. και 6 μ.μ.
  • Αγγλικά: 10 π.μ. & 2 μ.μ.
  • Συμμετοχή: Έως 8 επισκέπτες ανά παρουσίαση. Εγγραφές γίνονται την ίδια μέρα στο Γραφείο Πληροφοριών. Τηρείται σειρά προτεραιότητας.
  • Η χρήση προστατευτικής μάσκας (δεν παρέχεται από το Μουσείο) και ατομικής ακουστικής συσκευής whisper (παρέχεται από το Μουσείο) είναι υποχρεωτική.
  • Κόστος συμμετοχής: Απαραίτητη προϋπόθεση συμμετοχής η έκδοση του εισιτηρίου γενικής εισόδου.
  • Μετά την ημέρα των γενεθλίων του το Μουσείο θα συνεχίσει να προσφέρει την παρουσίαση στους επισκέπτες του κάθε Παρασκευή και Κυριακή.

Μια ημέρα στη ζωή του Ιμραντούλ Αλί – Τα παιδιά των σκουπιδιών στην Ινδία

  • Η ρακοσυλλογή είναι μια λέξη που σημαίνει διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικά μέρη του κόσμου και υπό διαφορετικές συνθήκες.

Για πολλούς από εμας, εδώ στον πολιτισμένο κόσμο, ίσως είναι ένα ενδιαφέρον χόμπι – να γυρνάς στους δρόμους των εύπορων προαστίων και να μαζεύεις από τις γωνίες παλιά έπιπλα και αντικείμενα που κάποιος έχει πετάξει, αλλά εσύ μπορείς να αξιοποιήσεις.

  • Για τους λιγότερο τυχερούς της κοινωνίας μας, είναι μια ανάγκη: Τα τελευταία χρόνια, καθώς η οικονομική κρίση κατέστρεψε επιχειρήσεις, οικογένειες και ζωές και καθώς το δίχτυ της κοινωνικής προστασίας απέτυχε σε μεγάλο βαθμό να προστατεύσει τους λιγότερο προνομιούχους, αυξήθηκε δραματικά ο αριθμός των ανθρώπων που αναζητούν κάτι χρήσιμο στα σκουπίδια: Για να φάνε, να πουλήσουν ή να χρησιμοποιήσουν.
    Για κάποιους ανθρώπους, στο λεγόμενο «τρίτο κόσμο», η ρακοσυλλογή είναι επάγγελμα. Ένα πολύ βρώμικο και επικίνδυνο επάγγελμα.

Παρότι δεν υπάρχουν επίσημα στατιστικά, δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν, καθώς πρόκειται για ένα επάγγελμα που δεν έχει σωματείο και δεν κολλάει ένσημα, υπολογίζεται ότι περισσότερα από 4 εκατομμύρια άνθρωποι στην Ινδία εργάζονται ως ρακοσυλλέκτες.

  • Με έναν πολύ ιδιαίτερο, αν και καθόλου οικολογικό τρόπο, οι άνθρωποι αυτοί είναι το βασικό σύστημα ανακύκλωσης σκουπιδιών της χώρας. Καθημερινά εκτίθενται σε πολύ επικίνδυνες συνθήκες και ουσίες, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουν κανένα εργασιακό ή και κοινωνικό δικαίωμα. Σε μια χώρα εξαιρετικά ταξική, όπως είναι η Ινδία, αποτελούν τον πάτο του κοινωνικού οικοδομήματος.

Ο Ιμραντούλ Αλί είναι μόλις 10 ετών και ήδη πολύ έμπειρος στη δουλειά του. Κάθε μέρα επιστρέφει από το σχολείο, βγάζει τη στολή του, φοράει τα ρούχα της δουλειάς και πηγαίνει στο σκουπιδότοπο της πόλης του, στη βορειοανατολική Ινδία.

  • Το Γκαουχάτι είναι η μεγαλύτερη πόλη στη Ινδική πολιτεία του Άσαμ και η μεγαλύτερη αστική περιοχή στη Βορειοανατολική Ινδία. Το Γκαουχάτι βρίσκεται στη νότια όχθη του Βραχμαπούτρα και είναι μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες πόλεις στην Ινδία, κάτι που φαίνεται και στους σκουπιδότοπους της.

Ο Ιμραντούλ Αλί, οπλισμένος μόνο με ένα σάκο, περνάει τα απογεύματά του αναζητώντας κάτι χρήσιμο ανάμεσα στα σκουπίδια των άλλων ανθρώπων: Πλαστικά μπουκάλια, γυαλί, ή οτιδήποτε ανακυκλώνεται ή πουλιέται.

  • Όλη η οικογένεια του Αλί ασχολείται επαγγελματικά με τη ρακοσυλλογή. Ο πατέρας του, η μητέρα του και ο μεγαλύτερος αδελφός του, όλοι κερδίζουν τα προς το ζην μαζεύοντας σκουπίδια.

Ο ίδιος ο Αλί ξεκίνησε να κάνει αυτή τη δουλειά πριν από δύο χρόνια, για να βοηθήσει την οικογένειά του. Κερδίζει περίπου 100 ρουπίες την ημέρα (1,10 ευρώ), ενώ τα άλλα μέλη της οικογένειας, που δεν έχουν άλλη απασχόληση, φτάνουν τις 250 ρουπίες 2,80 ευρώ).

  • Με λιγότερα από 4 ευρώ την ημέρα, η ζωή της οικογένειας προφανώς δεν είναι καθόλου εύκολη. Πολλώ δε μάλλον όταν για πολλούς μήνες η πανδημία που έχει χτυπήσει με ιδιαίτερη σκληρότητα την Ινδία- τους εμπόδιζε από το να πηγαίνουν στους σκουπιδότοπους.

Κατά τη διάρκειά αυτών των μηνών, η οικογένεια επιβίωσε παίρνοντας τρόφιμα από οργανισμούς και ΜΚΟ.

  • Ο ίδιος ο Αλί λέει ότι δεν θέλει να περάσει όλη του τη ζωή κάνοντας αυτή τη δουλειά, αλλά δεν έχει ιδέα τι άλλο μπορεί να κάνει στο μέλλον. «Θέλω να τελειώσω το σχολείο και να γίνω πλούσιος», λέει απλά.

Η Μαρία Δεδούση θυμάται! | Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»

ΜΑΡΙΑ ΔΕΔΟΥΣΗ


ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ