Καλλιόπη Βαρδάκα: Το απογευματινό σημειωματάριο του μικρομέτοχου – Σάββατο 24 Ιουλίου 2021

Το ιδιωτικό μας πένθος στο δημόσιο timeline…

  • ΚAΠΟΤΕ ΜΕ ΞΕΝΙΖΑΝ οι δημόσιες αναρτήσεις για ιδιωτικές απώλειες. Απορούσα, ύψωνα το φρύδι ή το δάχτυλο της επίκρισης. Έλεγα, το ιδιωτικό πένθος οφείλει να μένει ιδιωτικό, να χωνεύεται βουβά και εν στενώ. Γιατί να βγαίνει στο φως του ψηφιακού φόρουμ; Από αυταρέσκεια, για να μαζέψει συμπάθεια και likes; «Δείτε πώς πονάω εγώ», «δείτε για πόσο λυρισμό είμαι ικανός»;

Είχα καθαρίσει, πίστευα, με αυτόν τον κάθετο διαχωρισμό: τα ιδιωτικά ιδιωτικά και τα δημόσια δημόσια. Ιδίως όταν το επίδικο είναι ο πόνος της απώλειας. Έλα, όμως, που δεν είναι πάντα έτσι απλά τα πράγματα. Έλα που κάποτε αυτές οι βεβαιότητες αποδεικνύονται ρηχές ευκολίες. Η επίκριση έχει κοντά ποδάρια.

  • Έχω μια αγαπημένη συγγενή εξ αίματος, κυρίως όμως συγγενή ψυχή. Έζησε τη μεγαλύτερη από τις απώλειες πριν από οκτώ χρόνια, την πιο άφατη. Απώλεια που κάνει να σταματάει ο νους. Μια καλοκαιρινή πρωτομηνιά. Κάθε πρωτομηνιά, ενενήντα έξι πρωτομηνιές τώρα, με ένα μικρό ποστ μετράει τον χρόνο. Με λίγες λέξεις, μια φωτογραφία, ένα τραγούδι.

Το κοντέρ των πρωτομηνιών τρεμοφέγγει στο ψηφιακό πέλαγος, καντηλάκι σε εικονοστάσι, σαν αυτά που στέκονται βουβά στην άκρη του δρόμου. Τηρεί πιστά ένα δικό της τυπικό, με ευλάβεια θρησκευτική χωρίς θρησκεία, γνέφει στον μακρινό λατρεμένο ταξιδιώτη.

  • Αυτά τα ποστάκια, οι ιστορίες, τα σχόλια από κάτω, προσθέτουν ψηφίδες στο μωσαϊκό, είναι πλούτος νέος. Γιατί τον θάνατο πάψαμε να τον ζούμε, τον σπρώχνουμε στο σκοτάδι, τον αναθέτουμε, τον εκχωρούμε. Τον αρνούμαστε. Τα εικονοστάσια στο Facebook γίνονται κοιτίδες δημόσιας μνήμης και χαραμάδες να ξεχυθεί το συναίσθημα.

Έπιασα κι εγώ τον εαυτό μου να θέλει να μοιραστεί απώλειες. Είτε ήταν πρόσωπο δημόσιο είτε όχι, θέλουμε κάποτε να πούμε για τα δικά μας αισθήματα και τις δικές του αρετές. Μπορεί να είναι η απώλεια ιδιωτική, αλλά η οφειλή της μνήμης γυρεύει να γίνει δημόσια. Το μοίρασμα είναι λίπασμα για τη μνήμη, μας δυναμώνει για τους μέσα αποχαιρετισμούς, τους πιο ζόρικους.

  • Και σήμερα το μοίρασμα γίνεται και με αγνώστους, αυτή είναι η συνθήκη μας. Ο δημόσιος αποχαιρετισμός, οι λίγες λέξεις, ένα επικήδειο σημείωμα-αναφορά στον εκλιπόντα «ακούγονται» στα κοινωνικά δίκτυα. Αυτή είναι πια η πλατεία και η αγορά μας, το καφενείο του χωριού, η αγρυπνία της παρηγοριάς. Αυτή είναι η γειτονιά, η κοινότητα, ο περίγυρος.

Ιδίως τώρα που η πανδημία μάς απέκλεισε από τις κηδείες, επιβλήθηκε μια παράξενη αναστολή των νεκρικών εθίμων. Αφού πρώτα ο ασθενής απομονώνεται στο νοσοκομείο χωρίς επαφή με την οικογένεια, ακολουθεί η μοναχική, χωρίς αποχαιρετισμό φυγή. Και πώς θα μετάσχει ο περίγυρος στον πόνο, στον θρήνο; Πώς θα στηρίξει τους συγγενείς; Πώς θα εκφράσει τη λύπη, τη συμπόνια;

  • Αυτά τα ποστάκια, οι ιστορίες, τα σχόλια από κάτω, προσθέτουν ψηφίδες στο μωσαϊκό, είναι πλούτος νέος. Γιατί τον θάνατο πάψαμε να τον ζούμε, τον σπρώχνουμε στο σκοτάδι, τον αναθέτουμε, τον εκχωρούμε. Τον αρνούμαστε. Τα εικονοστάσια στο Facebook γίνονται κοιτίδες δημόσιας μνήμης και χαραμάδες να ξεχυθεί το συναίσθημα.

Μικρά ποστάκια της απώλειας προσφέρουν κάποτε ένα ωραίο παιχνίδι του χρόνου: φεύγει, ας πούμε, ο γέροντας πλήρης ημερών και αφήνει ο εγγονός να ταξιδεύει σαν καραβάκι χάρτινο στο Facebook ή στο Instagram η παλιά εικόνα του εικοσάχρονου παππού του. Με φροντισμένο μουστακάκι, μαλλί κατάμαυρο και μάτι να λάμπει, ο 90χρονος νεκρός ταξιδεύει στα σόσιαλ μίντια τσαχπίνης 20χρονος, με λουλούδι στο πέτο.

  • Συντίθεται μια νέα λαογραφία, ένας κύκλος θρηνητικών εθίμων την εποχή του διαδικτύου. Έχει, φυσικά, και ξινές όψεις. Κείμενα που μιλάνε μόνο για τον γράφοντα με αυτάρεσκο αυτοοικτιρμό, με τον θανόντα σκέτο φόντο. Πάντα υπήρχαν, τώρα ακόμα πιο δημόσια. Και από την άλλη, μοιάζει να χάνεται η ιδιωτικότητα της θλίψης. Αιώνες μοναχικής πρόσληψης του θανάτου γίνονται αστρική σκόνη. Όπως όλη η πληροφορία στα δίκτυα φαίνεται να μην ανήκει σε κανέναν (άρα να ανήκει σε όλους), έτσι φαίνεται να ανήκει σε όλους και το πένθος (άρα σε κανέναν). Γίνεται κι αυτό εικονικά διαδραστικό.

Tην ώρα που εξορίζουμε τον θάνατο από την κανονική μας ζωή, στο διαδίκτυο ο θάνατος κανονικοποιείται, γίνεται μπανάλ ψηφίδα στο χαοτικό παζλ, χιονόμπαλα στη χιονοθύελλα της πληροφορίας. Μπαίνει πάνω από τη σέλφι και κάτω από τη διαφήμιση, τα γενέθλια, το κατοικίδιο. Χάνει τη μοναδικότητά του ο θάνατος του οικείου προσώπου, ένας από τους πολλούς, θα προκαλέσει ελαφρά συμπάθεια ακόμα και στους αγνώστους που θα πατήσουν like.

  • Ας είναι. Μικρή σημασία έχουν αυτά μπροστά στο μείζον, μπροστά στο μεγάλο κενό. Είτε με ιδιωτικούς θρήνους είτε με δημόσιες εικονικές τελετές, συνεχίζουμε αμήχανοι και ανήμποροι να γνέφουμε στους νεκρούς μας από μακριά. Στον αόρατο θίασο που περνά.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ

****

Ντύνεται ο ένας Λένιν, ντύνεται η άλλη Μπόμπ, ο μάστορας. Μωρε μήπως έχουν κανένα μπαλ μασκέ κι εμείς τους έχουμε παρεξηγήσει;

Εικόνα
Εικόνα
****
Nick Galis @NickGalis6

 

Τα φετινά μου γενέθλια είναι ξεχωριστά, καθώς συνδυάζουν τα δύο νούμερα με τα οποία

αγωνιζόμουν, το 6 του Άρη και το 4 της Εθνικής. Ξεχωριστή είναι και η θέση που έχει στην καρδιά μου ο κόσμος που όλα αυτά τα χρόνια μου δίνει απλόχερα τις ευχές του. Αμέτρητα ευχαριστώ!
.

Εικόνα

Εικόνα

****
Μόνο γκόμενο στις α@άμητες δεν έχεις τάξει βρε Αλέξη
Δεσμεύομαι ότι εάν στο επόμενο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει στην κυβέρνηση, όχι μόνο θα καταργηθεί η ΕΒΕ αλλά και όσοι μαθητές κόπηκαν αδίκως, θα έχουν τη δυνατότητα να καταθέσουν μηχανογραφικά διατηρώντας τους φετινούς βαθμούς και να περάσουν καθ’ υπέρβαση στις σχολές που αξίζουν.

****

Στα σκληρά & απάνθρωπα χρόνια του μνημονίου που μας έφερε η Τρόικα και οι παλιοδανειστές στην ΔΕΗ αναγκάστηκαν να βάλουν ηλεκτρονικό δαχτυλίδι με barcode στα ντεπόζιτα όλων των οχημάτων της εταιρείας. Το δραματικό αποτέλεσμα ήταν να μειωθούν 70% τα έξοδα καυσίμων της εταιρείας.

****

ΚΥΚΛΑΔΟΝΗΣΙ ΜΕ ΤΑ ΟΛΑ ΤΟΥ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ
 
Και εκτός των άλλων είναι τίγκα στις παραλίες. Απίστευτο πως ένα τόσο μικρό νησί να έχει τόσες πολλές καταπληκτικές παραλίες. Λοιπόν την Αντίπαρο την έκανε γνωστή στην δεκαετία του ’60 η Αλίκη με την Μανταλένα, και στις μέρες μας το νησί έχει πάρει παγκόσμια δημοσιότητα λόγω Tom Hanks.
Η Αντίπαρος είναι ένα μικρό νησί των Κυκλάδων που βρίσκεται πολύ κοντά στην Πάρο, είναι ιδανικός προορισμός για χαλάρωση, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τη γειτονική Πάρο σε ομορφιά, διασκέδαση και ανέσεις, αλλά – ευτυχώς για κάποιους –  δεν αντιγράφει την Πάρο. Έχει δικό της στυλ και δεν επιτρέπει πολυκατοικίες, πλαστική καρέκλα και ακαλαισθησίες.
Και η Πάρος είναι κούκλα, και έχει πολλές υπέροχες μεριές, αλλά η Αντίπαρος είναι το κάτι άλλο. Έχει δική της έντονη προσωπικότητα, µε δυνατά χαρτιά τις φυσικές ομορφιές, τις παρθένες παραλίες µε τις χρυσές αµµουδιές και τα καταγάλανα νερά, το σπήλαιο µε τον αρχαιότερο σταλακτίτη της Ευρώπης, τις θαλάσσιες σπηλιές, το ενετικό κάστρο, τα γραφικά πλακόστρωτα δροµάκια, τους φιλόξενους κατοίκους… και τα διάσπαρτα νησάκια µε παγκόσμιο αρχαιολογικό ενδιαφέρον.
Η Αντίπαρος είναι ένα νησί με πλούσια ιστορία και σπάνια φυσική ομορφιά. Έχει πανέμορφα χωριά (Άγιος Γεώργιος, Σωρός, Κάμπος κ.α.), έχει Βενετικό Κάστρο, έχει το σπήλαιο της Αντιπάρου, μπορείτε να κάνετε το γύρω του νησιού με καΐκι, να πάτε στο  Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο και γενικά το νησί προσφέρει πολλά αξιοθέατα που αξίζει να ανακαλύψεις!
Στην Αντίπαρο οι επιλογές για διασκέδαση και βραδινή έξοδο είναι πολλές, καθώς τα τελευταία χρόνια το νησί έχει γνωρίσει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη. Από χαλαρό ποτό σε κάποιο από τα πολυάριθμα μπαρ μέχρι χορό στη θρυλική ντίσκο La Luna…


H συνέχεια με απολαυστικές φωτογραφίες εδώ:…nikosonline.gr



Αποκατάσταση της δημοκρατίας λένε το σακάτεμα της Ελλάδος

Σα σήμερα το 1974, ημέρα Τετάρτη 24 Ιουλίου, αποκαταστάθηκε, λένε, η δημοκρατία. Το παραμύθι. Και το πλασάρουν μέχρι σήμερα βάζοντας στην άκρη όλα τα εγκλήματα, εθνικά και οικονομικά σε βάρος της χώρας, που έγιναν επί δημοκρατίας.

Αποκατάσταση της δημοκρατίας λένε το σακάτεμα της Ελλάδος

  • Όταν λένε αποκατάσταση, για να κάνουμε ταμείο και μην το ρίχνουμε στις μπουμπουρήθρες, σημαίνει ότι πράγματι προϋπήρχε της δικτατορίας δημοκρατία. Ότι πριν τον Απρίλιο του 1967, όπου εμφανίστηκε μια προδοτική στρατιωτική συμμορία, το καθεστώς βασιζόταν πολιτικά σε κανόνες δημοκρατίας.

Αυτό, όμως, που υπήρχε ήταν μια καραμπινάτη ποδοσφαιρικού τύπου κόντρα ανάμεσα στα δύο παραδοσιακά κόμματα. Της ΕΡΕ του Καραμανλή και της Ένωση Κέντρου του Παπανδρέου. Γι’ αυτό, άλλωστε, προέκυψε- όχι τόσο εύκολα, ρε… –  η χούντα του τρίο Στούντζες, της γελοίας, μα και συχαμένης τριανδρίας.

Ούτε δημοκρατία αξιοσέβαστη προϋπήρχε, ούτε δημοκρατία στήθηκε από το 1974. Ποια… αποκατάσταση;  Εκτός κι αν θεωρείται δημοκρατία ο κομματικός χουλιγκανισμός που ”θεσμοθετήθηκε”. Εκτός κι αν ήταν ευλογία να μην κυβερνούν πλέον τίποτα νούμερα επίορκοι αξιωματικοί, αλλά οι σοβαροί τυχοδιώκτες οι εκπαιδευμένοι στις κομματικές νεολαίες.

Ο Παπαδόπουλος δεν ανατράπηκε από καμιά δημοκρατία, αλλά από έναν άλλο στημένο χουντομαφιόζο, στο όνομα Ιωαννίδης. Κι όταν η χούντα σε έκδοση Νο 2 υποχρεώθηκε να αποσυρθεί, όχι ακριβώς να νικηθεί από την δημοκρατία, η λεγόμενη μεταπολίτευση την πήγε τη δουλειά από αυτογκόλ σε αυτογκόλ. Κατ’ αρχήν, και για να μη ξεχνιόμαστε, ο Καραμανλής, ο εθνάρχης, ο ηγέτης της… αποκατάστασης της δημοκρατίας, κωλομπάρεψε την απόφαση της δικαιοσύνης. Το τρις εις θάνατον μετατράπηκε σε ισόβια στους πρωταίτιους του απριλιανού πραξικοπήματος. Μαϊμού ποινή κι αυτή διότι δεν ίσχυσε για όλους το εις θάνατον, ούτε το ισόβια, ούτε ό,τι αποφάσισε η δικαιοσύνη της δημοκρατίας.

Και γιατί την έκανε γυριστή ο εθνάρχης, ο νέος θεό της Ελλάδος της πολιτικής (φώτο), και ακύρωσε το εις θάνατον; Επειδή ο τότε πρωθυπουργός ήταν ο κυβερνήτης επί δημοκρατίας made in Greece. Όπου δημοκρατία σημαίνει κομματικοκρατία και λαοκρατία, όχι νομοκρατία. Για πλάκα ένα 30% στην Ελλάδα ήταν με τον καραγκιάζη Παπαδόπουλο. Και θαρρούσε πως οι χουντικοί αξιωματικοί ήταν σωτήρες και ευεργέτες της Ελλάδος. Σοφά, λοιπόν, έπραξε ο Καραμανλής όταν έλαβε υπ’ όψιν το λαϊκό αίσθημα του τουλάχιστον 30%, διότι δεν γούσταρε μανούρες πριν πέσουν τα μπετά της… αποκατάστασης.

Και στη συνέχεια ακολούθησαν τα άλλα ”επεισόδια” που χαρακτηρίζουν το reality της αποκατάστασης της δημοκρατίας. Έξω από το παιχνίδι τα καθάρματα οι χουντικοί, οι υπερπατριώτες καραβανάδες, και το γήπεδο όλο για πάρτη της καταραμένης γενιάς του Πολυτεχνείου. Για να ξέρουμε τι λέμε της κομματικής φουρνιάς η οποία ανέδειξε τους πρωταγωνιστές στα σκάνδαλα, στις αρπαχτές. Και στον μακράν πιο ελεεινό λαϊκισμό από γέννησης της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Με συνέπεια και, γιατί όχι, με στόχο τη χρεοκοπία μας, τελικά.


Αλ Καπόνε και Τζων Ντίλιγκερ. Τα δύο τεράστια ονόματα του αμερικάνικου υποκόσμου. Επιδοτούσαν το θρύλο του κακοποιού στις σκέψεις μας, από τα χρόνια που φορούσαμε κοντό παντελόνι. Τους ”θαυμάζαμε” στα μαυρόασπρα έργα του σινεμά, για την περιπετειώδη ζωή τους, για τα ”κατορθώματά” τους.

Τζων Ντίλιγκερ, ο δολοφόνος. Γεννήθηκε σκοτώστρας, και τέτοιος έγινε. Δεν υπήρχε δύναμη να τον εμποδίσει. Μιλούσε το χαλασμένο αίμα του. Μέγας και σήριαλ ληστής τραπεζών. Δεν ησύχαζε με τίποτα. Αυτό ήταν το ριζικό του, η δουλειά του. Την έπεφτε στις τράπεζες. Δεν ήξερε, δεν ήθελε να κάνει κάτι άλλο. Γι’ αυτό έφτιαξε τη συμμορία του, το εργαλείο στις ληστρικές του μπίζνες.
Ο Ντίλιγκερ γεννήθηκε Ιούνιο του 1903 και είναι θαύμα που έζησε έως τα 31 του. Πέθανε το 1934, σα σήμερα 22 Ιουλίου. Η έννοια “Δημόσιος Κίνδυνος” ταυτίστηκε με το πρόσωπο του John Dillinger. Το FBI τον είχε επικηρύξει με το φανταστικό, τότε, ποσό των 10.000 δολαρίων. Όταν ο θρυλικός κακοποιός μετέφερε τη δράση του στο Σικάγο, στο Βατικανό του οργανωμένου εγκλήματος, τότε η αμερικάνικη αστυνομία συγκρότησε ειδική μονάδα, την «ομάδα Ντίλιγκερ».
Στόχος, βέβαια, να τον τσακώσουν, επιτέλους!  Και να τον έπιαναν, όμως, και πράγματι τον συνέλαβαν αρκετές φορές, δεν τον είχαν στο χέρι, τελικά. Πάντα έβρισκε τον τρόπο να δραπετεύσει. Απίστευτες, μυθιστορηματικές είναι οι κοπάνες του από τις φυλακές. Και πάλι από την αρχή! Νέες ληστείες τραπεζών.
  • Ήταν περιπτώσεις, όπου τον είχε πάρει στο κυνήγι η αστυνομία κι αυτός ενώ ήταν στο φεύγα και το ξεφεύγα από τους διώκτες του, αν έβρισκε στο δρόμο του μια τράπεζα, δεν της χαριζότανε! Την λήστευε, και πάντα με το χαμόγελο στα χείλη.

Έχουν να το λένε πόσο γλυκός, πόσο ευχάριστος ήταν ο Ντίλιγκερ σ’ όλους τους ταμίες τραπεζών την κρίσιμη στιγμή, όταν τους ζητούσε να αδειάσουν τα συρτάρια τους από τις δεσμίδες δολαρίων. Ποιος; Αυτός που δεν τολμούσε να τον κοιτάξει κατά πρόσωπο ο κάθε λογικός άνθρωπος. Μάτι δολοφόνου στυγνού, δύσκολα να το αντέξει έστω και δέκατο του δευτερολέπτου να σταυρωθεί το βλέμμα αλλουνού.

  • Λέγεται ότι τελικά δεν τον σκότωσαν. Ότι η εξόντωσή του ήταν μαϊμού, προκειμένου να προστατευθεί το γόητρο της Αστυνομίας, της ανίκανης να κάνει ζάφτι τον Τζων Ντίλιγκερ.

Του αρχιγκάγκστερ με αρκετές πλαστικές εγχειρήσεις στο πρόσωπο, για να μην τον παίρνουν πρέφα. Ο πατέρας του, πάντως, δεν ανεγνώρισε τον σκοτωμένο γιο του, όταν κλήθηκε να δει το πτώμα του, είτε διότι είδε… άλλη φάτσα, προφανώς λόγω των επεμβάσεων, είτε το ύψος του νεκρού δεν είχε σχέση με το ζωντανό Ντίλιγκερ.

https://www.apodytiriakias.gr/


Εικόνα


Εικόνα


****

Λοιπόν επειδή στην ΕΡΤ δεν ξέρουν τι τους γίνεται ή ξέρουν και το κρύβουν, αντί για ανακοινώσεις ας απαντήσουν σε απλές ερωτήσεις. Είχαν ζητήσει το feed των κρίκων από το σύνθετο ομαδικό; Ζήτησαν το βίντεο της προσπάθειας του τεράστιου Λ. Πετρούνια κατόπιν εορτής; Ναι ή όχι;

****
ΝΙΚΟΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ

Τελικά εκεί στην ΕΡΤ είστε για γέλια. Αγωνίζεται στους κρίκους ο θρύλος Λ. Πετρούνιας και εσείς δεν έχετε δική σας κάμερα για να μεταδώσετε την προσπάθεια. Ενώ αν είχε κάνει καμμία δήλωση ο Αυγενάκης, θα τρέχατε και δεν θα φθάνατε. Και περιμένουμε, λέει, το βίντεο. Μόνο ντροπή…


****

Πάντως αν οι Μόντυ Πάιθονς είχαν κάνει κωμωδία με σοσιαλιστή ηγέτη που σκάει στο σούπερ λουξ τουριστικό θέρετρο “για να ελέγξει αν όλα λειτουργούν” παρέα με την 30άρα “υπεύθυνη τουρισμού” κι από εκεί υπόσχεται ότι θα σπουδάσουν όλοι αναδρομικά, θα λέγαμε ότι το παράκαναν γελοίο.