Kαλλιόπη Βαρδάκα: To καθημερινό σημειωματάριο του μικρομέτοχου (16.10.2021)

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΒΑΡΔΑΚΑ


Αγάπη με την πρώτη ματιά: Νεογέννητο αγκαλιάζει σφιχτά την μαμά του δευτερόλεπτα μετά την γέννα

Ο έρωτας που αναπτύχθηκε ανάμεσα στη νεογέννητο παιδί και στη μητέρα του ήταν ακαριαίος. Η μικρή κορούλα και η μητέρα της σόκαραν τόσο το ιατρικό προσωπικό, όσο και το νοσηλευτικό προσωπικό. Εκείνο το προσωπικό που ήταν κοντά τους στον τοκετό από την πρώτη στιγμή.

Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την πρώτη αγκαλιά, που αντάλλαξαν. Ήταν πολύ τρυφερή και καταγράφηκε σε βίντεο. Μάλιστα, το συγκεκριμένο βίντεο κάνει το γύρο του κόσμου και φυσικά του διαδικτύου.

Ο τοκετός πραγματοποιήθηκε σε νοσοκομείο της Βραζιλίας. Πιο συγκεκριμένα, στο νοσοκομείο της Σάντα Μόνικα. Η μικρούλα που γεννήθηκε πήρε το όνομα, Agata Ribeiro Coelho. Μάλιστα, βρέθηκε στην αγκαλιά της μητέρας της, έπειτα από τη διαδικασία της καισαρικής τομής.

Το νεογέννητο μωρό κόλλησε το πρόσωπό της στη μητέρα της. Μάλιστα, έδειχνε πως δεν ήταν διατεθειμένη να απομακρυνθεί από εκείνη. Αυτό, διότι βολεύτηκε σε εκείνο το μέρος. Απολάμβανε τη ζεστασιά και τα τρυφερά λόγια που ψιθύριζε στο αυτί της, η μητέρα της.

«Ήταν συγκλονιστική η στιγμή που η κόρη μου με αγκάλιασε για πρώτη φορά», είπε αργότερα η μαμά της. «Η ιατρική ομάδα ήταν εξαιρετική και όλοι εξεπλάγησαν με τη μικρή μας. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν πόσο τρυφερή είναι μαζί μου!», ανέφερε η μητέρα της.

https://filoitexnisfilosofias.com


Μια υπέροχη έκθεση έγραψε μια μαθήτρια δημοτικού και ο δάσκαλος της, Τάσος Παπαναστασίου, έσπευσε να μοιραστεί το γραπτό της με τους διαδικτυακούς του φίλους.


ΣΚΙΤΣΟ: ΗΛΙΑ ΜΑΚΡΗ – ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ


Ο θεσμός της Λαϊκής Αγοράς πραγματοποιήθηκε με απόφαση του Ελευθερίου Βενιζέλου το 1929. Ο κόσμος αρχικώς τις αποκαλούσε ατύπως με την ονομασία “Νέα Αγορά”, όρος όμως που ουδέποτε καθιερώθηκε. Στις Λαϊκές Αγορές κάποιος μπορούσε να αγοράσει προϊόντα κατευθείαν από τον παραγωγό, χωρίς την μεσολάβηση μεσαζόντων.

  • Η φθήνια και η φρεσκάδα των προϊόντων ήταν οι κυριότερες αιτίες που φάνηκαν ότι θα καθιέρωναν εύκολα την Λαϊκή Αγορά ως θεσμό. Παρά τις αρχικές βλέψεις όμως, αυτό δεν έγινε αμέσως! Κι αυτό γιατί αφενός αντέδρασαν οι έμποροι που έβλεπαν ότι θα έχαναν την πελατεία τους, αφετέρου ο κόσμος φοβόταν στην αρχή να ψωνίσει από κάποιον που αν τον έκλεβε στο ζύγι, φοβόταν ότι δεν θα τον ξαναέβλεπε.

Γι’αυτό μόλις δύο μήνες μετά την καθιέρωσή της, στα πλαίσια ανάπτυξης εμπιστοσύνης στο νέο αυτό θεσμό, καθιερώθηκε στην κεφαλή κάθε Λαϊκής ο πρώτος πάγκος να είναι της Αγορανομίας!
  • Σήμερα μπορεί να μας φαίνεται απίστευτο, αλλά το μέτρο αυτό απέδωσε και μάλιστα γρήγορα. Πριν ακόμα από την έναρξη της Λαϊκής το πρώτο πόστο ανήκε στον Πόλισμαν που κάθονταν πίσω από το ζύγι της αγορανομίας. Μάλιστα η παρουσία του δεν ήταν σιωπηλή όπως σήμερα πιστεύουν. Κάθε τόσο φώναζε:
– “Το νου σας το πταίσμα περιμένει”
Γιατί τότε οι αγορανομικές παραβάσεις ήταν Πταισματικές. Πταίσμα τότε σήμαινε τριακόσιες δραχμές, δηλαδή όλη η είσπραξη. Και το μέτρο υπήρξε σωτήριο, αφού κανείς δεν έκλεβε στο ζύγι, καθώς ο πελάτης μπορούσε φεύγοντας, να κάνει και εκεί μια στάση για να διαπιστώσει την αλήθεια!
  • Αλλά εκτός της ζυγαριάς υπήρχε και ο Αστίατρος, που κάθε τόσο έκοβε βόλτες εξετάζοντας τα εμπορεύματα. Αν κάτι το έβρισκε ακατάλληλο για κατανάλωση “αμέσως απάγεται και εις τον υπόνομον βάλλεται!”. Ούτε συμπλήρωση εγγράφων, ούτε τίποτε απολύτως. Από το χέρι του Αστίατρου κατ΄ ευθείαν στα σκουπίδια! Ουδείς διαμαρτύρονταν καθότι προβλέπονταν και παράλληλο πρόστιμο, που ο γιατρός έκοβε, μόνο στην διαμαρτυρία.
Τον πρώτο καιρό οι έμποροι για να τραβήξουν την προσοχή του κόσμου, εκτός των ατέλειωτων φωνών τους, τοποθετούσαν και τεράστιες πινακίδες “Εδώ η φθήνια, 12 δραχμές η οκά”. Με τον καιρό η πινακίδες αντικαταστάθηκαν από τις φωνές των πωλητών, καθώς διαπίστωναν ότι ήταν πιο αποτελεσματικές. Άλλωστε λίγοι μπορούσαν να διαβάσουν…
  • Οι λαϊκές αγορές εκτός του ρόλου που διαδραμάτισαν στην οικονομία, αποτέλεσαν ιστορικά και κέντρα προεκλογικού αγώνα. Δεν υπήρξε υποψήφιος όχι μόνο δημοτικών αλλά και εθνικών εκλογών, που να μην πραγματοποίησε τουλάχιστον μια επίσκεψη σε Λαϊκή Αγορά.

K.B: Εν τω μεταξύ, έχει φωτιά παίρνεις την πυροσβεστική, έχει πλημμύρα παίρνεις την πυροσβεστική, κάνει σεισμό παίρνεις την πυροσβεστική, κλείνεσαι στο ασανσέρ παίρνεις την πυροσβεστική, είναι μια γάτα σε δέντρο παίρνεις την πυροσβεστική και ο πρωθυπουργός πάει και προσλαμβάνει… “μπάτσους” βρε φίλε!


Το θαύμα της αρχαιολογικής σκαπάνης: Στο φως το ανάκτορο που γεννήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος
..
Eφόσον όλα κυλήσουν ομαλά, από το ερχόμενο καλοκαίρι οι Έλληνες αλλά και επισκέπτες από όλον τον πλανήτη θα έχουν την δυνατότητα να επισκεφθούν το μέρος όπου γεννήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος, καθώς πλέον η επιστημονική κοινότητα είναι βέβαιη για το ανάκτορο στο οποίο ήρθε στον κόσμο και στη συνέχεια μεγάλωσε ο μεγάλος στρατηλάτης.

Φυσικά μιλάμε για την Πέλλα, την πρωτεύουσα του Μακεδονικού κράτους μετά την απόφαση για μεταφορά της από τις Αιγές, μια περιοχή που τότε ήταν παραθαλάσσια και στέγασε την βασιλική οικογένεια πριν και μετά το μεγάλο ταξίδι του Αλεξάνδρου μέχρι την άκρη του γνωστού –τότε- κόσμου και ακόμη παραπέρα.

Μέρος των ανακτόρων είχε έρθει στο φως από την αρχαιολογική σκαπάνη ήδη από το 1957, με την διαφορά ότι ουδείς τότε γνώριζε ότι επρόκειτο για κάτι τόσο σημαντικό. Άλλωστε οι αλλαγές στην μορφολογία της περιοχής σε αυτά τα περίπου 2.500 χρόνια που μεσολάβησαν ήταν τεράστιες. Η Πέλλα σήμερα δεν βρέχεται από θάλασσα και στην πορεία του χρόνου οι παρακείμενοι ποταμοί κατέβασαν φερτά υλικά τα οποία μετέτρεψαν τον κάποτε κόλπο της σε λίμνη που στη συνέχεια αποξηράνθηκε.

Στην πορεία όμως και καθώς οι ανασκαφές προχωρούσαν βγήκαν στην επιφάνεια τα στοιχεία που δεν χωρούσαν αμφισβήτησης, με αποτέλεσμα σήμερα να γνωρίζουμε το σημείο όπου γεννήθηκε και ανδρώθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος, σε μια επιφάνεια κτηριακών συγκροτημάτων που φτάνει στα 70 στρέμματα γης,

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πέλλας, Ελισάβετ Τσιγαρίδα εξηγεί: «Οι διαστάσεις αυτές μπορούν να γίνουν αντιληπτές αν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η Πέλλα ήταν τότε η πρωτεύουσα του Μακεδονικού Βασιλείου. Το ανάκτορο ξεκίνησε πιο μικρό, αλλά επεκτάθηκε μετά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η περίοδος από το 320 ως το 250 π.Χ. ήταν μια εποχή τεράστιας ακμής για τη Μακεδονία, ενώ ήταν γνωστός και ο πλούτος του ανακτόρου. Δεν ξεχνάμε ότι σε όλο τον τρίτο και τον δεύτερο π.Χ. αιώνα, η Πέλλα ήταν το κέντρο του Μακεδονικού Βασιλείου, ένα από τα σπουδαιότερα κράτη της εποχής».

Οι εργασίες οι οποίες χρηματοδοτούνται από τα ευρωπαϊκά προγράμματα ΕΣΠΑ συνεχίζονται με πυρετώδεις ρυθμούς ώστε να γίνει επισκέψιμο το μεγαλύτερο μέρος αυτής της έκτασης και να μπορεί ο ταξιδιώτης να βιώσει το πρωτόγνωρο συναίσθημα του να ξεναγηθεί και να περπατήσει στα βήματα του Μακεδόνα βασιλιά. Να δει με τα μάτια του τα απομεινάρια της παλαίστρας όπου γυμναζόταν, το ανάκτορο στο οποίο μεγάλωσε ή ακόμη και την κολυμβητική δεξαμενή που λειτουργούσε ως αρχαίου τύπου πισίνα για τους βασιλικούς γόνους.

Παράλληλα τρέχει και ένα δεύτερο πρόγραμμα, που αναμένεται να υλοποιηθεί μέχρι το 2023. Ουσιαστικά αφορά την ψηφιακή αποτύπωση του συνόλου των οικοδομημάτων ώστε να είναι δυνατή μια εικονική «ξενάγηση» στους χώρους, με μια όσο το δυνατόν πιο πιστή αναπαράσταση των επτά βασικών κτηρίων αλλά και των τρόπων ή των οδών που αυτά συνδέονταν μεταξύ τους με εσωτερικούς διαδρόμους, αυλές, σκάλες και διάφορες στοές.

Εκείνο που είναι αδύνατο να μεταφερθεί επαρκώς στο «σήμερα» είναι ο πλούτος ως ένδειξη δύναμης και ισχύος που υπήρχε στο παλάτι. Μετά την ήττα των Μακεδόνων από τους Ρωμαίους το 168 π.Χ, οι κατακτητές μετέβησαν άμεσα στην Πελλα, στην καρδιά δηλαδή του βασιλείου των Μακεδόνων. Αν και δεν προχώρησαν σε καταστροφές των κτηριακών εγκαταστάσεων, λεηλάτησαν ανελέητα τα ανάκτορα αποσπώντας αμύθητους θησαυρούς, νομίσματα, πολύτιμους λίθους, καλλιτεχνήματα και κάθε λογής αντικείμενα και ένα μέρος εξ αυτών κατέληξε είτε στις τσέπες τους είτε πίσω στη Ρώμη.

Ανάλογη τύχη είχαν και τα μέλη της βασιλικής οικογένειας των Μακεδόνων. Οι τελευταίοι στην γραμμή αίματος του Αλέξανδρου που μεταφέρθηκαν ως σκλάβοι εκεί όπου τους περίμενε τραγική μοίρα και τέλος. Μετά από αυτό το γεγονός τα ανάκτορα δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ ξανά ως τέτοια παρά το γεγονός ότι η Πέλλα παρέμεινε σημαντικό κέντρο κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους αφού περνούσε από εκεί η περίφημη Εγνατία Οδός που ένωνε την Ανατολή με την Δύση.

https://menshouse.gr/politismos


Δεν είναι ένα αφηρημένο γλυπτό και δεν είμαστε στο 1966, τότε που δεν πολυενθουσίασε το έργο του Γιώργου Ζογγολόπουλου, έξω από τη ΔΕΘ, ίσως γιατί «δεν παριστάνει κάτι που μπορούμε να το αναγνωρίσουμε και έτσι να ικανοποιηθούμε πως το καταλαβαίνουμε».

Καταλαβαίνουμε ότι όταν η τέχνη εισέρχεται στην καθημερινή ζωή και διεκδικεί ένα κομμάτι από τον κοινό χώρο υπάρχει συχνά μία αντίθεση δημόσιου αισθήματος και καλλιτεχνικών προθέσεων. Η προτομή της Αλίκης Βουγιουκλάκη στην πλατεία Μαβίλη, παλιά γειτονιά της ηθοποιού, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση, με τη σιδερώστρα – αποκαθήλωση, όπως και το αστραφτερό άγαλμα της Μαρίας Κάλλας στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, που έγινε αντικείμενο χλεύης. Όχι μόνο στο φασαριόζικο διαδικτυακό χωριό.

Καταλαβαίνουμε ότι είναι δικαίωμα του καλλιτέχνη να μεταφράζει τον κόσμο με τη δική του οπτική. Το πρόβλημα δεν είναι εκεί. Όταν το έργο παρουσιάζεται σε έναν χώρο τέχνης, στον προστατευμένο χώρο του, δηλαδή, ακόμη και ερασιτέχνες τεχνοκριτικοί, όλοι εμείς οι μη ειδικοί, εμφανίζονται πιο ανεκτικοί. Στον δημόσιο χώρο, όμως, τι είναι ωραίο και το πώς λειτουργεί, είναι διαφορετική υπόθεση. Το περιβάλλον είναι η ψυχή των πραγμάτων. Ο ελληνικός σύλλογος «Μαρία Κάλλας» πήρε την πρωτοβουλία για τη δημιουργία και τοποθέτηση του γλυπτού. Και τι μ’ αυτό; Ο δημόσιος χώρος παλεύει με το «τζάμπα ξίδι, γλυκό σαν μέλι»;

«Θελήσαμε αυτό το άγαλμα να αποδίδει τη μεγαλειότητα και την ελληνικότητα της Κάλλας. Η γλύπτρια αποφάσισε αυτό που δείχνει τη μεγαλοπρέπειά της. Έχει γίνει μια πολύ σοβαρή μελέτη. Αν δεν ήταν τόσο σοβαρό και σωστό, το αρχαιολογικό συμβούλιο δεν θα το ενέκρινε και δεν θα έδινε αυτή την τιμητική θέση στην αθάνατη ντίβα… Το υλικό δεν είναι χρυσό, αλλά πολύ καλά γυαλισμένος ορείχαλκος. Μέσα σε έξι μήνες θα πάρει το σωστό του χρώμα. Εμείς αποφασίσαμε αυτή τη λάμψη, όπως λαμπερή ήταν και η Κάλλας», δήλωσε στην ΕΡΤ1 η πρόεδρος του Συλλόγου.

Εσείς αποφασίσατε το πλουμίδι, αλλά μην υψώνετε και το φρύδι. Εσείς αποφασίσατε, μα αμφιβάλλω ότι έτσι την τιμήσατε, ενώ πολλούς ψυχαγωγήσατε. Με τη βοήθεια του δήμου και των άλλων αρμοδίων.