Καλλιόπη Βαρδάκα: Οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική, είναι άντρες καθημερινοί

Οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική, είναι άντρες καθημερινοί

Εδώ και 40 χρόνια, τα φεμινιστικά κινήματα προωθούν επίμονα την κατανόηση του όρου “γυναικοκτονία”. Και τώρα είναι πιο σημαντικό από ποτέ να ασχοληθούμε με αυτή.

  • Αναμφισβήτητα, η πανδημία του κορωνοϊού, οι μακρές περίοδοι αναγκαστικού εγκλεισμού, έφεραν στο προσκήνιο συζητήσεις σχετικά με τα δικαιώματα των γυναικών και της διαπιστωμένης αύξησης των κρουσμάτων έμφυλης βίας.
Ο όρος “γυναικοκτονία”, εισάγεται και ορίζεται επίσημα το 1976 από την φεμινίστρια συγγραφέα Diana EH Russell, ως: “η δολοφονία των γυναικών από άντρες επειδή είναι γυναίκες”.
  • Σαν όρος καταγράφεται πρώτη φορά σε νομικό λεξικό του 1801 ως “femicide” από τον Joh Corry. Ωστόσο στη σύγχρονη εποχή, ο όρος αποδίδεται στην Dianna Russell, που  τον χρησιμοποίησε στο πρώτο διεθνές δικαστήριο για τα εγκλήματα κατά των γυναικών, το 1976.
  • Το 2001, η γυναικοκτονία εναποπροσδιορίζεται ως τη δολοφονία γυναικών με μοναδικό αίτιο το ίδιο τους το φύλο, χάρη στο έργο της Russell, “Femicide in Global Perspective”, ο ορισμός υιοθετήθηκε παγκοσμίως παρόλες τις μικρές ή μεγάλες διαφορές τόσο σε νομικό όσο και σε πολιτισμικό επίπεδο.
Η γυναικοκτονία, έχει παγκόσμια διάσταση και όχι μόνο Ευρωπαϊκή. Η αύξηση των δολοφονιών, σαφέστατα αποδίδεται και στον παρατεταμένο εγκλεισμό, αλλά η σκόνη δεν καλύπτει σε καμία περίπτωση το “μπιμπελό”. Ένα διαρκές έγκλημα, οι βιασμοί και η κακοποίηση των γυναικών.
  • Όταν η σαραντάχρονη γυναίκα από τη Μάνη δολοφονούνταν από τον σύζυγό της μπροστά στα μάτια της 15χρονης κόρης τους, η Αγγελική Πέτρου από την Κέρκυρα επίσης, από τον πατέρα της, ο οποίος δεν ενέκρινε τη σχέση που είχε με άντρα Αφγανικής καταγωγής, όταν η Ελένη Τοπαλούδη βιάστηκε, δολοφονήθηκε, κατακρεουργήθηκε στη Ρόδο, σοκαρισμένοι άπαντες γινόμασταν θεατές απέναντι στα φρικώδη εγκλήματα. Σε τόσα και άπειρα ακόμη.
Αδυνατώ να ” ενώσω τις τελίτσες ” όταν παρουσιάζεται το αντρικό φύλο με “ψυχική διαταραχή” ή κομμάτι της ανδρικής τους φύσης, τον βιασμό και το ξυλοδαρμό κατά των γυναικών.
  • Ας εξηγήσει κάποιος ειδικός, ποια είναι αυτή η παράνοια που “χτυπάει” μόνο το αντρικό φύλο; 
Ποιου είδους ψυχασθένεια “χτυπάει” μόνο τους άντρες; Τόσο μεγάλα νούμερα ανδρών που σκοτώνουν, βιάζουν και βιοπραγούν έναντι των γυναικών, λόγω ψυχολογικών προβλημάτων και σχεδόν ποτέ γυναίκες με ψυχολογικά προβλήματα που να σκοτώνουν και να βιάζουν άντρες όταν εκείνοι τις απορρίπτουν;
  • Η παρουσίαση των γυναικών ως σεξουαλικά αντικείμενα και κτήματα των ανδρών, δηλαδή την κλασική, πατριαρχική νοοτροπία της κοινωνίας, οι γυναικοκτονίες που επέρχονται, δεν είναι πράξεις παράλογες. Ακολουθούν ακριβώς τη πατριαρχική λογική των κοινωνιών. Σφυρηλατήθηκε η στάση τους, μέσα στους αιώνες, μέσω μιας μακράς διαδικασίας πατριάρχικης κοινωνικοποίησης.

Πολλοί από αυτούς θεωρούν την πράξη τους δικαιολογημένη και ίσως και να αναμένουν να μείνουν ατιμώρητοι. Δεν τρελαίνονται και δεν χάνουν τον έλεγχο. Απεναντίας ακολουθούν την πατριαρχική λογική. Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Δεν βιάζουν και δεν σκοτώνουν άγνωστες, αλλά πρωτίστως γυναίκες πάνω στις οποίες η πατριαρχία τους καλλιεργεί την αντίληψη  του δικαιώματος, όπως σε συζύγους, κόρες, ερωμένες, κορίτσια που βγήκαν μαζί τους ραντεβού ή γυναίκες που ανήκουν σε πιο ευάλωτες ομάδες και αυτομάτως θεωρούν ότι ” τους χρωστούν το σεξ”.

  • Οι γυναίκες δικαιούνται την κατοχύρωση του όρου “γυναικοκτονία” και από τον κόσμο της νομικής. Γιατί ορισμένα από τα εγκλήματα εις βάρος τους δεν είναι τυπικές ανθρωποκτονίες. Δεν είναι τυπικές δολοφονίες, είναι δολοφονίες με μοναδικό χαρακτηριστικό κίνητρο το φύλο του θύματος. Η υποτίμηση της ανθρώπινης αξίας του θύματος, είναι τα εγκλήματα μίσους.
Ας ακολουθήσουμε και εμείς το παράδειγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας καθώς εισάγει τον όρο γυναικοκτονία ως νέο αδίκημα στον ποινικό κώδικα. Ας ελπίσουμε ότι θα αναγνωριστεί η γυναικοκτονία και επισήμως και σαν ένα έγκλημα ρατσιστικού μίσους, με τις ανάλογες ποινές, έτσι ώστε εκατομμύρια ζωές γυναικών ετησίως να σταματήσουν να θυσιάζονται στο βωμό μιας πατριάρχικης κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που συντηρεί έναν ολόκληρο κόσμο στη ναφθαλίνη.
  • Ξεκινάμε με την αποδόμηση του σεξισμού μέσα μας και γύρω μας. Να δημιουργήσουμε μια κοινωνία με αντανακλαστικά που θα τσακίζουν τέτοιες συμπεριφορές.
Για όλες εκείνες τις γυναίκες που τραυματίζονται και δολοφονούνται επειδή αντιστάθηκαν στο βιασμό, επειδή ζήτησαν να χωρίσουν ή χώρισαν, επειδή απέρριψαν κάποιον άντρα, επειδή αρνήθηκαν να γυρίσουν στη συζυγική εστία, επειδή το οικογενειακό τους περιβάλλον δεν ενέκρινε το δεσμό τους, επειδή είχαν εξωσυζυγική σχέση, επειδή ακόμη και ως ανύπαντρες είχαν σχέση.
  • Η αγάπη, το πάθος, ακόμη και η ζήλεια ΔΕΝ δολοφονούν, παρά μόνο οι δολοφόνοι. Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει. Αν δεν προστατευτούν οι γυναίκες, αν δεν σπάσει ο κύκλος της βίας, πάντα θα είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι.
Σήμερα το γνωρίζουμε καλύτερα από κάθε άλλη φορά. Καμία δικαιολογία, καμία ανοχή !!!
  • Καλλιόπη Βαρδάκα