Η απληστία των κεφαλαίων και τότε και τώρα θα είναι η αιτία για το κραχ…

Χρονιά που θα κρίνει την οικονομία των ΗΠΑ

Η χρονιά που μόλις μπήκε θα είναι καθοριστικής σημασίας για τα οικονομικά των ΗΠΑ. Αυτό βεβαίως θα έχει άμεσο αντίκτυπο και στις οικονομίες όπως η ευρωπαϊκή λόγω της άμεσης σχέσης. Σύμφωνα λοιπόν με τις προβλέψεις προβλέψεις των οικονομικών αναλυτών που μίλησαν στο αμερικανικό κανάλι ειδήσεων Fox News Channel, η Δύση αναμένει μια σοβαρή κρίση. Ένας από τους βασικότερους λόγους για αυτή την εκτίμηση είναι η διάσταση απόψεων, η οποία έχει λάβει διαστάσεις σύγκρουσης μεταξύ της αμερικανικής Ομοσπονδιακής τράπεζας (Fed) και του προέδρου των ΗΠΑ.

Και η σύγκρουση αυτή προήλθε από την διοίκηση και το συντονιστικό όργανο της τράπεζας να ευθυγραμμιστεί με την πολιτική του Λευκού Οίκου. Πρώτη συνέπεια ήταν η πρόθεση του Ντόναλντ Τραμπ να απομακρύνει τον επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ Τζερόμ Πάουελ. Και ως ήταν φυσικό, αυτό ανησύχησε το τραπεζικό σύστημα που ελέγχεται από τις γνωστές οικογένειες και βεβαίως τις διοικήσεις των υπολοίπων δυτικών τραπεζών. Θεωρήθηκε ότι η κίνηση Τραμπ αποτελεί ως μια ωμή παρέμβαση και ανοιχτή πρόκληση για την ανεξαρτησία της Fed!

Όμως η αλήθεια είναι διαφορετική. Ο πρόεδρος σύμφωνα τη σχετική αμερικανική νομοθεσία, έχει το απόλυτο δικαίωμα να διορίζει ο ίδιος τον πρόεδρο και επικεφαλής του διοικητικού συμβουλίου της Κεντρικής Τράπεζας, παρά το γεγονός ότι αυτό τα τελευταία αρκετά χρόνια, θεωρείται τυπική διαδικασία. Και αυτό διότι, ο εκάστοτε πρόεδρος των ΗΠΑ διόριζε τον επικεφαλής μόνον καθ´υπόδειξη των συμβουλίων των ιδιωτικών τραπεζών! Και ο Τραμπ έκανε το αντίθετο. Θέλει να καταργήσει τον Πάουελ, αιτιολογώντας, ότι “είναι απειλή για την εθνική ασφάλεια”, γεγονός πρωτοφανές και πολύ σοβαρό που εξόργισε τους τραπεζίτες εντός και εκτός ΗΠΑ. Η κίνηση του Ντόναλντ Τραμπ, προσομοιάζει με εκείνη του Μπόρις Γέλτσιν, ο οποίος είχε ξεκινήσει και διαδραματίσει καίριο ρόλο στην αποκομμουνιστικοποίηση της Ρωσίας. Τότε είχε θεωρηθεί ως “καταστροφέας του συστήματος”. Αυτό ακριβώς με άλλο τρόπο, προσάπτουν και στον Ντόναλντ Τραμπ.

Όμως, η οργή των τραπεζιτών εναντίον του Τραμπ δεν εκπορεύεται μόνον από την απόφαση του να έχει πρωτεύοντα λόγο στην χάραξη της νομισματικής πολιτικής των ΗΠΑ. Και η κεντρική τράπεζα σε κάθε κράτος αυτόν τον ρόλο έχει. Να χαράσει τη νομισματική πολιτική του κράτους. Και όσο και αν αυτό ακούγεται περίεργο, πράγματι ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ αποφάσισε ότι η αμερικανική κυβέρνηση πρέπει να έχει λόγο στη νομισματική πολιτική της χώρας, πράγμα που οι τραπεζίτες δεν επιθυμούν! Συμβαίνει άλλωστε σχεδόν παντού όπως και στη χώρα μας. Τη νομισματική πολιτική δεν τη χαράσει η κυβέρνηση αλλά η κεντρική τράπεζα.

Η βασική αιτία για παράδειγμα που τα συμφέροντα της Δύσης εναντιώνονται στον Πούτιν, είναι ότι πήρε τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής της Ρωσίας. Και για να ξεκαθαρίσουμε ακόμη περισσότερο τα πράγματα, η νομισματική πολιτική δίνει το δικαίωμα στους τραπεζίτες να πλουτίζουν χωρίς περιορισμούς και ελέγχους. Και όταν κάποιος παρεμβαίνει σε αυτή τη διαδικασία, μπαίνει δηλαδή εμπόδιο στην απληστία των δυτικών χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων, θα εισπράξει τα επίχειρα. Και στην περίπτωση Τραμπ, ο πόλεμος έχει αρχίσει. Το ίδιο συνέβη και στην αρχαία Ρώμη αλλά και στην αρχαία Ελλάδα.

Υπήρξε απληστία των ολιγαρχών, οι οποίοι κατέληξαν στο “χρυσό δισεκατομμύριο”, γεγονός που προκάλεσε χρεοκοπία και ανείπωτη οικονομική καταστροφή. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, ο Τραμπ ψάχνει τρόπους να περιορίσει την ολοένα και αυξανόμενη απληστία των τραπεζιτών. Υπό αυτή την έννοια, δεν έχει άλλο τρόπο και μέθοδο παρά να περιορίσει και να βάλει “φρένο” σε ορισμένους τραπεζίτες, ειδικά αυτούς που έχουν επαφή με την Ευρώπη. Να τους περιορίσει, ίσως και να τους αποκόψει από τη Fed την οποία ελέγχουν. Αυτή η τακτική όμως θα τον οδηγήσει μαθηματικά σε καταστάσεις μη αρεστές, και αρνητικές τόσο για το σύνολο της οικονομίας όσο και για τη διακυβέρνησή του.

Το δεύτερο συμπέρασμα που συνάγεται από την συνολική κατάσταση είναι, ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα (συνέβη αιώνες πριν) με το υπερεθνικό δολάριο, θα προκαλέσει οικονομικό κραχ λόγω ακριβώς της παγκοσμιοποίησης. Η απληστία των κεφαλαίων και τότε και τώρα θα είναι η αιτία για το κραχ. Και τότε και τώρα στην αρχαία Ρώμη όσο και στις ΗΠΑ, το χρηματοπιστωτικό σύστημα χρησίμευε ως μέσο πλουτισμού όχι των κρατών, αλλά μόνον λίγων ολιγαρχών που καθόριζαν τη νομισματική πολιτική της χώρας. Η μόνη σωτηρία ήταν να περιοριστεί η απληστία των ολιγαρχών. Και αυτό είναι casus beli.

Απόστολος Ρόσιος

Print Friendly, PDF & Email