Γιατί σε όλες τις ισχυρές χώρες του πλανήτη οι Τράπεζες αποτελούν μικρό μέρος της Χρηματιστηριακής κοινωνίας; Ενώ εδώ…

Αγαπητέ Βασίλη,

Επιστολή – άρθρο του ΟΑΚ

Έχετε αναρωτηθεί, γιατί σε όλες τις ισχυρές χώρες του πλανήτη οι Τράπεζες αποτελούν μικρό μέρος της Χρηματιστηριακής κοινωνίας και σπάνια ασχολούνται τα κανάλια, οι εφημερίδες και γενικά όσοι αγαπούν τον θεσμό, ενώ στην Ελλάδα ζούμε ένα καθημερινό λιβάνισμα-αλισβερίσι μαζί τους;

  • Ανοίγεις το Bloomberg TV Και ακούς για τα επιχειρηματικά νέα, για τις τεχνολογικές εξελίξεις για δεκάδες εταιρίες που καμία ωστόσο δεν ανήκει στον τραπεζικό κλάδο. Ο ίδιος δε ο τραπεζικός κλάδος στην πλειοψηφία των επενδυτών θεωρείται ως ένας κλάδος δεινοσαύρων με τον οποίο ασχολούνται κατά βάση παθητικά funds και ασφαλιστικά ταμεία.

Η απάντηση έρχεται από την Ιστορία του Ελληνικού Χρηματιστηρίου και ξεκινάει το 1870 όταν πρωτοϊδρύθηκε. Τότε και για τις επόμενες δεκαετίας η Εθνική τράπεζα αποτελούσε ουσιαστικά από τις Ελάχιστες μεγάλες και ικανές εταιρίες για να ανήκουν σε μια χρηματιστηριακή αγορά. Δεν νοείται επενδυτής να μην κατείχε μετοχές της Εθνικής τράπεζας. Ήταν και οι μόνες που προσφέραν μερίσματα και μια σιγουριά μακροχρόνιας ανάπτυξης.  

  • Μαζί με τις μετοχές της Εθνικής ελάχιστες μετοχές μεταλλουργείων, η Εθνική ατμοπλοΐα και μερικές ακόμα που όλες μαζί σε κλίμα καφενείου διαπραγματεύονταν μεταξύ ελάχιστων εμπλεκόμενων. Σταδιακά εισάγονται και άλλες εταιρίες και κάπου μέχρι το 1990 έχουν εισαχθεί οι υπάρχουσες τραπεζικές μετοχές μας.

Ο κλάδος των τραπεζών έχει κερδίσει την Αίγλη και την αναγνώριση του συνόλου των θεσμικών, αλλά και εν γένει σοβαρών και εύπορων επενδυτών. Τα χρόνια που ακολουθούν βρίσκουν τις Ελληνικές τράπεζες σε ένα πάρτι ανάπτυξης. Η χώρα μπαίνει στην ζώνη του Ευρώ, το κόστος του χρήματος μειώνεται και ο λαός ζει μια πρωτόγνωρη περίοδο ευμάρειας.

  • Με την ευμάρεια αυξάνονται τα ακίνητα, τα έργα, οι επενδύσεις, ακόμα και οι διακοπές και οι Ελληνικές τράπεζες βρίσκονται κυριολεκτικά μέσα σε όλα και κερδίζουν από όλα. Φτάσαμε η κερδοφορία των ελληνικών τραπεζών να αντιπροσωπεύει την κερδοφορία που είχανε δεκάδες άλλοι κλάδοι μαζί.

Όλα τα παραπάνω έκτισαν μια υποσυνείδητη αίσθηση ασφάλειας, κέρδους και ανάπτυξης. Και όμως η συνέχεια με το τέλος του πάρτι είναι γνωστή. Όλοι οι μέτοχοι των τραπεζών μηδένισαν. Και ξαναμηδένισαν και ξαναμηδένισαν. Παρόλα αυτά οι επενδυτές εξακολουθούν να τις αγαπάνε και όλοι ασχολούνται μαζί τους. Ακόμα και εμείς. Ίσως να θυμίζει το σύνδρομο της Στοκχολμης και να αδυνατούμε να ξεφύγουμε από την ιστορία μας.   

  • Την ίδια ώρα δεκάδες Ελληνικές εταιρίες ουσιαστικά κράτησαν το χρηματιστήριο ανοιχτό. Ποιος θα φανταζόταν ότι ένας Βαγγέλης θα αποτιμάται 2.5 ΔΙΣ μέσα σε 20 χρόνια και θα είναι στο τοπ 10 στην παγκόσμια αγορά κατασκευαστών Φωτοβολταικών; 

Ποιος θα έλεγε ότι στην χώρα της Ρετσίνας ένας Λαζαρίδης θα εξάγει κρασιά του σε όλον τον πλανήτη, Ένας Καρέλιας θα ανταγωνιζόταν επάξια την Philip Μorris και ένα λιμάνι θα κατακτούσε το τοπ 5 των ευρωπαϊκών λιμανιών.

  • Και όμως στο Ελληνικό χρηματιστήριο υπάρχουν φοβερές εταιρίες, είτε μεγάλες είτε μικρές που αναγκαστικά λόγο της παγκοσμιοποίησης θα γιγαντωθούν και θα βγουν προς τα έξω κάτι που έχουν καταφέρει ήδη αρκετά καλά.

Η επόμενη 30ετία του Ελληνικού χρηματιστηρίου θα θυμίζει τις πρώτες περιόδους ανάπτυξης των αμερικανικών εταιριών. Και ναι μπορεί να έχουμε μείνει πίσω τουλάχιστον μια τριανταετία στην αντίληψη μας, αλλά όσο θα μεγαλώνουν τα μικρά ελληνικά χαρτιά και θα αρχίσουν να εμφανίζονται εταιρίες δισεκατομμυρίων μέσα από το ταμπλό, θα στραφούν και τα φώτα της δημοσιότητας προς τα εκεί.

  • Αφήνοντας ίσως πίσω τα σύνδρομα που έχουμε με τις Ελληνικές τράπεζες οι οποίες φυσικά έχουν μέλλον, αλλά επιχειρηματικά τουλάχιστον είναι καταδικασμένες να περιορίζονται στα 10 εκατομμύρια Ελλήνων, όταν όλοι οι άλλοι απευθύνονται στα 7 δισεκατομμύρια του πλανήτη. 

Φιλικά ΟΑΚ