Φιάσκο στις ΗΠΑ με τις φοροαπαλλαγές (PAUL KRUGMAN / THE NYT)

Φιάσκο στις ΗΠΑ με τις φοροαπαλλαγές

PAUL KRUGMAN / THE NEW YORK TIMES

Κατ’ αρχάς, αυτό το φιάσκο με τις λεγόμενες «ζώνες δημιουργίας ευκαιριών» δεν αποτελεί το μοναδικό παράδειγμα κατάχρησης που κατέστη δυνατή εξαιτίας των φοροαπαλλαγών Τραμπ. Στο σύνολό τους οι εν λόγω μεταρρυθμίσεις βρίθουν από «παραθυράκια», κι αυτό ήταν αναμενόμενο όταν προωθείς ως κυβέρνηση στο Κογκρέσο νομοσχέδιο δισεκατομμυρίων δολαρίων χωρίς να έχει προηγηθεί ούτε καν μία διαβούλευση – κι αυτό ίσως να έγινε από φόβο ότι θα είχε απορριφθεί εάν κάποιος είχε τον χρόνο να αντιληφθεί το περιεχόμενό του.

κατάρτιση του νομοσχεδίου υπήρξε τόσο εσπευσμένη, ώστε πολλές από τις προβλέψεις του στην πραγματικότητα γράφτηκαν την τελευταία στιγμή και με το χέρι. Και αυτή η σπουδή, αν μη τι άλλο, φανερώνει ότι εν πολλοίς το νομοσχέδιο καταρτίστηκε καθ’ υπόδειξιν των ομάδων πίεσης και για λογαριασμό των πελατών τους. Οπότε δεν θα έπρεπε να μας προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι ένα μέτρο που «πουλήθηκε» ως ευεργετικό για τους φτωχούς κατέληξε δώρο στα επενδυτικά κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου και στις εταιρείες εκμετάλλευσης ακινήτων.

Πέραν τούτου, βέβαια, το θέμα με τις περιοχές της δημιουργίας ευκαιριών αποτυπώνει το τι πραγματικά συμβαίνει, δηλαδή ότι πλέον οι Ρεπουμπλικανοί δεν έχουν την πρόθεση να διαθέσουν κρατικά κονδύλια για το κοινό καλό. Δεν εννοώ με αυτό πως το συγκεκριμένο κόμμα τάσσεται υπέρ του λιγότερου κράτους, κάτι το οποίο θα ήταν εναρμονισμένο με τα πιστεύω του.

Εάν οι Ρεπουμπλικανοί ήταν διατεθειμένοι να πουν «δεν μας ενδιαφέρουν οι φτωχοί» ή ακόμα και «ενδιαφερόμαστε για τους φτωχούς, αλλά δεν σκεφτόμαστε πως η καταπολέμηση της φτώχειας είναι ρόλος που αρμόζει στην κυβέρνηση’», τουλάχιστον θα τους αναγνωριζόταν το προσόν της ιδεολογικής συνέπειας.

Στην πραγματικότητα, εντούτοις, το σύγχρονο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα υποδύεται πως ενστερνίζεται τους παραδοσιακούς στόχους των Φιλελευθέρων, όπως είναι η μείωση της φτώχειας ή η διεύρυνση της κοινωνικής ασφάλισης. Ωστόσο, αρνείται να διαθέσει χρήματα για την εκπλήρωσή τους, προσπαθώντας αντιθέτως να δωροδοκήσει ιδιώτες επενδυτές για να εξυπηρετήσουν αυτούς τους στόχους με στοχευμένες φοροελαφρύνσεις.

Μπορεί κανείς να διαπιστώσει αυτό το σύνδρομο σε αρκετά πεδία. Λόγου χάριν, ας εξετάσουμε το πρόβλημα με τις φθίνουσες υποδομές της Αμερικής, τις οποίες ο Ντόναλντ Τραμπ είχε ισχυριστεί πως θα αποκαταστήσει. Είναι, επίσης, πεδίο όπου ενδεχομένως να προσδοκούσε ότι θα είχε δικομματική στήριξη.

Γιατί, όμως, δεν έγινε τίποτε;

Ενας από τους λόγους είναι ότι τόσο η κυβέρνηση Τραμπ όσο και οι Ρεπουμπλικανοί στο Κογκρέσο δεν υπήρξαν πρόθυμοι ούτε καν να σκεφθούν τη δημιουργία υποδομών με το να κάνουν απλά έργα υποδομών. Οσο μπορώ να θυμηθώ, τελευταία φορά που οι Ρεπουμπλικανοί είχαν διάθεση να δαπανήσουν σεβαστό ποσόν από τα χρήματα των φορολογουμένων για το κοινό καλό ήταν το 1997 για τη συγκρότηση του πολύ επιτυχημένου προγράμματος ασφάλισης των παιδιών.

Έντυπη

Print Friendly, PDF & Email
* ,