Χ.Α – Τράπεζες: Αθήνα – Στοκχόλμη – Stanford: Ενα τσιγάρο δρόμος

  • ΑΡΘΡΟ προσωπικού φίλου της στήλης, πρώην καθηγητή Πανεπιστημίου Βόννης και νυν Ελλάδος, συνειδητοποιημένου επενδυτή εδώ και καμμιά 20αριά χρόνια (βάζελος δυστυχώς)

Αθήνα – Στοκχόλμη – Stanford: Ένα τσιγάρο δρόμος

Βρε μανία που έχει ο κόσμος με τις τράπεζες. Αμέτρητα χαρτοφυλάκια έχουν μηδενίσει εξ αιτίας τους, συνώνυμο της καταστροφής έχουν γίνει, αλλά εκείνος εκεί, μπάστακας. Μυαλό δεν βάζει. Και για να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά του καταφεύγει σε σαθρά επιχειρήματα που αντικειμενικά στερούνται λογικής και βρίσκονται εκτός πραγματικότητας.
  • Μα, και ξένοι τις αγοράζουν, σου λέει. Ναι, μόνο που εκείνοι ξέρουν πότε να απαλλαγούν από το φορτίο τους. Και μαντέψτε τις πλάτες που θα το επωμισθούν. Ευκολάκι είναι.
Μα τι να πάρω; “Καλός και ο 25άρης, αλλά άλλο prestige οι τράπεζες”. Μην του πείτε όμως πού ήταν η Μπέλα ή ο Μυτιληναίος και πού είναι τώρα και τον στενοχωρήσετε.
  • “Μικρή κεφαλαιοποίηση; Μα θα εγκλωβιστώ”. Μην του πείτε όμως ότι δεκάδες απ΄αυτές με άριστα θεμελιώδη αν απάρτιζαν το δείκτη θα τον είχαν στείλει στη στρατόσφαιρα.
Εδώ που τα λέμε το σύνδρομο της Στοκχόλμης ωχριά μπροστά στο σύνδρομο των Αθηνών. Ποιοι συναισθηματικοί δεσμοί και ποια αφοσίωση στις τράπεζες; Εδώ μιλάμε για  έρωτα, για πάθος, για εμμονικό πάθος. Ξέρετε, από εκείνο που σε κυριεύει, υπαγορεύει τη συμπεριφορά και ελέγχει την προσωπικότητά σου.
  • Ποιο σύνδρομο της Στοκχόλμης; Να μιλήσουμε καλύτερα για το πείραμα φυλάκισης του Stanford* που όπως εκεί καθημερινοί άνθρωποι ταυτίστηκαν σε απόλυτο βαθμό με του ρόλους που τους ανατέθηκαν, έτσι κι εδώ επενδυτές ταυτίζονται με το ρόλο του αιμοδότη του τραπεζικού κλάδου. Και η ταύτιση αυτή ενισχύεται κατά τακτά χρονικά διαστήματα με τις βαρύγδουπες αναφορές-πομπαρίσματα των γνωστών και μη εξαιρετέων οίκων.
Αδιόρθωτες, αθεράπευτες δυστυχώς καταστάσεις που πολύ φοβάμαι ότι θα εξακολουθήσουν να μας απασχολούν. Άβυσσος βλέπετε η ψυχή του ανθρώπου.

 

*  https://www.youtube.com/watch?v=tbWn7dgADUI
Π.Κ