23.10.2020 – Σταμάτησαν να ξεθαρρεύονται για το 2021 (από τον Γιώργο Κράλογλου)

23.10.2020 – Σταμάτησαν να ξεθαρρεύονται για το 2021 (από τον Γιώργο Κράλογλου)

Τα μαζεύουν (ελαφρώς) αλλά τα μαζεύουν, για το 2021, οι αισιόδοξοι του οικονομικού επιτελείου. Μένουν κάτι οράματα με επενδύσεις, αλλά πού θα πάει;

Άρχισαν τα ναι μεν αλλά…, με τον κορονοϊό και τη δεύτερη επίθεση.

Φαίνονται και κάποιες “ξινίλες” για εκείνους (τους ολίγους) που δεν καταλαβαίνουν ότι η μετά τον covid-19 ανάπτυξη δεν θα είναι “τούρτα” να γλυκάνει την πίκρα μας, από τη (μέχρι και 10%) ύφεση του 2020.

Η (με το ζόρι) ανάπτυξη του 2021, σε ευρωπαϊκό ή και διεθνές επίπεδο (μετά την πανδημία) θα είναι “πίτα” όπου κάθε οικονομία θα πάρει το κομμάτι που φρόντισε να έχει, στις επιθέσεις του κορονοϊού (όπως ορθότατα συμπεραίνουν οι εντός και εκτός της χώρας μελετητές).

Άριστα λοιπόν πράττουν οι λογικοί (ας τους πούμε έτσι) του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης,  που αρχίζουν να ζορίζονται για τα ανοίγματα της επιδοματικής πολιτικής.

Και (αν μαθαίνουμε τα σωστά), πολύ καλά στυλώνουν τα πόδια τους στην άποψη ότι αν δεν είχαν συνδεθεί οι χρηματικές διευκολύνσεις και οι παροχές προς τις επιχειρήσεις με τους αμετακίνητους όρους διατήρησης του αριθμού των εργαζομένων τους, η ουσία της πολιτικής αυτής θα είχε τιναχθεί στον αέρα.

Θέλουμε να σταθούμε στο σημείο αυτό. Να σταθούμε και να πούμε δύο πράγματα, που κατά την κρίση μας είναι σοβαρά. Σοβαρότατα,  δεν σηκώνουν φανφάρα και έχουν κοινό παρονομαστή την ανεργία.

Το ένα είναι η γνωστή πολυλογία για σκοτωμό επενδύσεων μέσα στο 2021 και η πραγματική του σημασία για την οικονομία (στο μικρό ή το μεγάλο χάλι που θα βρίσκεται) ανάλογα με τη νέα μορφή της επίθεσης του κορονοϊού (που μόλις ξεκινάει), όπως και ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης παραδέχθηκε χθες στις δηλώσεις του.

Ό,τι και αν συμβεί, σε επενδυτικά σχέδια το 2021 ή ακόμη και σε μεγάλες και θεαματικές επιχειρηματικές κινήσεις (ναυπηγεία, λιμάνια,  ενεργειακοί σταθμοί, συγχωνεύσεις, επεκτάσεις και άλλα) δεν πρόκειται να θεραπεύσουν (ούτε ως “εμβόλιο”) τη χρόνια (πάνω από 10ετία) ασθένειά μας με την ανεργία και το εργασιακό.

Ίσως, στην καλύτερη περίπτωση (λέμε ίσως) να διαγράψουν προοπτική θέσεων εργασίας για μετά το 2023. Πάντως όχι για το 2021 και το 2022.

Στην οποιαδήποτε περίπτωση (αν δεχθούμε πως θα υπάρξουν επιχειρηματικά σχέδια με υπολογίσιμες θέσεις εργασίας) η 2ετία του 2021-2022 θα φαγωθεί σε κουβεντολόι, σε αντιδράσεις γραφειοκρατών, σε προσφυγές στο ΣτΕ (από οικοπεδοφάγους που παριστάνουν τους οικολόγους) και στις μπουλντόζες που θα έρχονται…

Για δε το 2023 και μετά σχηματοποιούμε (με τις προβλέψεις μας) μια κάποια εικόνα θέσεων απασχόλησης υπό μια προϋπόθεση.

Ότι ( λόγω εκλογών) δεν θα οργανώσουμε τον γνωστό πολιτικό μαραθώνιο για το ποιός κρατισμός και ποιανού κόμματος θα βολέψει τους περισσότερους κομματικούς φίλους στο κράτος που ως τότε θα έχει ανοίξει νέες πόρτες και παράθυρα με νέες προφάσεις.

Τις,  εκτός της υγείας, προφάσεις για τις αμυντικές ανάγκες της χώρας, λόγω των Τουρκικών (που δεν θα έχουν κοπάσει και έχουν καταλαγιάσει οι αμερικανικές εκλογές…).

Να σημειώσουμε εδώ (για πιθανούς αμφισβητίες…, των προοπτικών ανεργίας) ότι τα “δέκατα” της διαφοράς (από χρόνο σε χρόνο) υπέρ των ανέργων, ούτε καν πλησιάζουν την πληγή που μας θερίζει,  λόγω έλλειψης πραγματικών και μόνιμων θέσεων εργασίας.

Το δεύτερο που μας φοβίζει είναι το διαφαινόμενο νέο “λεφτά υπάρχουν” των 32 δισ. από τις ενισχύσεις του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης.

Δεν θα αργήσει να μετατραπεί σε “καραμέλα” αισιοδοξίας για κάθε πικραμένο της 5ετούς αριστερής δοκιμασίας ή και της φιλελεύθερης “ανάστασης”, του 2019. Θέλει πολύ προσοχή και τι θα αναλύουμε για την αξιοποίησή τους στη δήθεν ανάπτυξη. Και με ποια επιχειρήματα θα τα παρουσιάζουμε.

Τα επισημαίνουμε αυτά τα δύο (ειδικά “τα έτοιμα” των 32 δισ. της Ε.Ε) γιατί έτσι και η μεταφορά των ενισχύσεων, από την ευρωπαϊκή κοινότητα στη δική μας, ντόπια επιχειρηματική κοινότητα, γίνει με τρόπο που δεν θα διασφαλίζει (δια ροπάλου) την απαγόρευση απολύσεων δεν κάνουμε τίποτε. Εάν δεν προηγηθούν ισχυρότερες (από τις σημερινές) θεμελιακές εργασιακές και ασφαλιστικές προϋποθέσεις, επίσης δεν κάνουμε τίποτε. Η εργασιακή αγορά,  στην Ελλάδα (και μόνο στην Ελλάδα) δεν πρόκειται να αλλάξει, ούτε να ανοίξει για τα καλά, πριν το 2025. Μακάρι να πέσουμε έξω.

[email protected]