12.10.2020 – Αυτοί που λογαριάζουν χωρίς τον κορονοϊό… (του Γιώργου Κράλογλου)

Αυτοί που λογαριάζουν χωρίς τον κορονοϊό…

  • Του Γιώργου Κράλογλου

Στο γνωστό (για αισιόδοξους) μη λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο, ας προσθέσουμε τώρα το, μη λογαριάζεις χωρίς τον κορονοϊο. Αυτά μας λένε τα μαντάτα.

Ο κορονοϊός δεν θα είναι περαστικός σε μας. Θα μας μείνει. Όχι σαν πανδημία. Αλλά σαν σταθμός να γυρίσουμε σελίδα. Σταθμός αναγκαίων μεταβολών και ανακατατάξεων. Που έτσι και δεν συμβούν θα γίνουμε αγνώριστοι ανταγωνιστικά. Μέχρι και περισσότερο άγνωστοι στη διεθνή οικονομική σκηνή.

Θα μας τα πουν σύντομα, οι Τράπεζες, οι Οργανισμοί, οι μελετητές και οι διακεκριμένοι επενδυτές που συμβαίνει να μας συντηρούν ακόμη στην προσοχή τους.

Το βασικό τροπάριο είναι γνωστό. Η Ελλάδα, του σχεδόν 100% μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων, ή θα ακολουθήσει τα μηνύματα των καιρών ή θα παραμείνει ανταγωνιστικά στις τελευταίες θέσεις και της νέας παγκόσμιας οικονομίας.

Της οικονομίας που θα προκύψει και με την “μαύρη βοήθεια” της πανδημίας.

Γιατί το νέο που αναμένεται είναι πως η πανδημία θα αφήσει έξω όποια οικονομία δεν βάλει τα πόδια στον ωμό… Δεν θα τρέξει προς τις εξελίξεις.

Τι νομίζουμε δηλαδή. Ότι έτσι και τελειώσουμε με τον κορονοϊό ποιος μας είδε και ποιος μας άκουσε…, στην εκτίναξη της δικής μας οικονομίας;

Ότι οι οικονομίες δεν θα “ξαναμετρηθούν” (μετά την πανδημία) για να φανούν ποιες κρατάνε και ποιες χαλάσανε, ακόμη περισσότερο, (όπως σαφώς και συμβαίνει με την ελληνική);

Κούνια που τους κούναγε όσους το πιστεύουν. Είναι τουλάχιστον αδιάβαστοι και απληροφόρητοι για τις ανακατατάξεις των οικονομιών. Και τις αλλαγές στη σειρά με τις παραγωγικές ικανότητες, με την ανταγωνιστικότητα, και με την εξωστρέφεια.

Τα ίδια έλεγαν και στην άλλη κρίση. Την πεντακάθαρα δημοσιονομική, που μας επισκέφθηκε το 2008, μας “κέρασε” μνημόνια μετά το 2010 και δεν θα μας αφήσει, όσο θα ζούμε μόνο με δανεικά και “βοηθήματα” από Βρυξέλλες και Βερολίνο.

Το βιολί τους όμως, οι μονίμως αισιόδοξοι…Θα επανακάμψουμε και θα αναπτυχθούμε όταν η οικονομία ξεπεράσει τον κορονοϊό.

Το λένε μάλλον γιατί πρέπει να το πουν… Γιατί δεν έμεινε τίποτε άλλο από την (ατεκμηρίωτη) αισιοδοξία, για δήθεν επέλαση… επιχειρηματικών δράσεων.

Τι άλλαξε όμως στα περασμένα 30 χρόνια, που την παραγωγή, (την όποια παραγωγή τέλος πάντων), αντικατέστησε η χειροτεχνία, και η βιοτεχνία. Και για βιομηχανία έχουμε τον τουρισμό, τις καφετέριες, τις ταβέρνες και τα ενοικιαζόμενα…

Άλλαξε ο Γολγοθάς και του καθημερινού ανθρώπου που θέλει να σηκώσει μια νόμιμη μάντρα στο περιβόλι του και θα χρειαστεί δύο καλοκαίρια και δύο χειμώνες…, να πάρει άδεια; Άδεια χωρίς αξία αν ο οικοπεδοφάγος γείτονας κυνηγάει να του πάρει το οικόπεδο… Πολύ δε περισσότερο αν πρόκειται για εργοστάσιο… Εκεί βάλτε 5 χειμώνες και τόσα καλοκαίρια…

Άλλαξε τίποτε στη δικαιοσύνη ή στις κεντρικές και περιφερειακές κρατικές υπηρεσίες που θα καταφύγει ο κυνηγημένος της μάντρας ή του εργοστασίου; Δείτε και την επένδυση του Ελληνικού, που έχει και τα μέσα… Τραβιέται και θα τραβιέται στη Δικαιοσύνη αν το θελήσει και μια χούφτα χασομέρηδες…

Άλλαξε τίποτε στην προστασία των κυβερνήσεων και των κρατικών υπηρεσιών ή και των κρατικών μονοπωλίων στη βοήθεια των ιδρύσεων ή και των επεκτάσεων όσων πεισματάρηδων επιχειρηματιών δεν το βάζουν κάτω; Για πηγαίνετε να συνδέσετε τις βιομηχανικές ή άλλες εγκαταστάσεις σας με το ηλεκτρικό ρεύμα ή να διεκδικήσετε κάποια προνόμια που το ίδιο το κράτος τα χαρακτηρίζει αναπτυξιακά κίνητρα; Θα σας βγει το λάδι… Και η ψυχή στην πληρωμή των τιμολογίων που θα σας χρεώσουν.

Άλλαξε τίποτε στον χαρακτήρα των χαρατσιών; Από εισπρακτικά δηλαδή να γίνουν αναπτυξιακά; Δοκιμάστε το. Άλλαξε κάτι στις αγορές ακινήτων για να στηθούν μονάδες ή και αποθήκες (logistics) που κάπως κινούνται μέσα στη σημερινή παραζάλη;

Και να αλλάξουν όμως αυτά. Είναι σε θέση το μικρομεσαίο δυναμικό μας να παρακολουθήσει τις παγκόσμιες εξελίξεις; Αδύνατον χωρίς μεταβολές και στον δικό του χώρο. Αδύνατον χωρίς σχήματα που να αναβαθμίζουν την εικόνα της χώρας, έτσι ώστε να κινηθεί το ενδιαφέρον πολυεθνικών κεφαλαίων να επενδύσουν και να σώσουν την οικονομία μας.

Η ανυπαρξία τέτοιας μορφής μεταρρυθμίσεων (που επέβαλε από το 2009 η δημοσιονομική κρίση -αλλά εμείς πέρα βρέχει- και τώρα πιέζει η πανδημία) είναι που μας αποσυνδέει από τους παλμούς αισιοδοξίας στην παγκόσμια αγορά. Ας μη λογαριάζουμε λοιπόν χωρίς τον κορονοϊό.

[email protected]